้ำยังสามารถป้องกันมิให้ใครเข้ามาตามเกี้ยวพาราสีระหว่างทางได้อีกด้วย
ยกเว้นพวกที่มีรสนิยมแบบพิเศษ
ทั้งสองจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย นอกจากเสื้อผ้าและรองเท้าแล้ว หลินเมิ้งหยายังนำเงินติดตัวไปค่อนข้างมาก แม้นางจะเป็นผู้กำหนดเส้นทางคราวนี้เอง แต่เงินเหล่านี้มีไว้ใช้ระหว่างทำภารกิจให้สำเร็จ
เพื่อมิให้เกิดเหตุการณ์ถูกปล้นสะดมหลังจากแยกตัวจากทุกคน หลินเมิ้งหยาจึงสวมเพียงเครื่องประดับไร้ราคา
ท่าทางเสมือนคนขี้งกของนางทำให้ป๋ายซ่าวหัวเราะจนตัวงอ
นายหญิงของนางฉลาดเฉลียวยิ่งนัก!
“นายน้อย พวกเราใกล้จะถึงโรงเตี๊ยมกันแล้วขอรับ ท่านอยากลงไปซื้อของก่อนหรือไม่?”
อยู่ๆ เสียงที่ด้านนอกพลันดังขึ้น หลินเมิ้งหยาชะงัก
ขบวนพ่อค้านัดรวมตัวกันที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก่อนจะออกเดินทาง
นางแหวกผ้าม่านออก ก่อนจะได้ยินคนขับรถม้าส่งเสียงกระซิบ
“ตามคำสั่งของท่าน ฐานะของท่านคือคุณชายเพียงคนเดียวจากตระกูลมั่งคั่ง สกุลหยวนนามว่าหลิน เพิ่งจะแต่งงานได้เพียงครึ่งปี ดังนั้นจึงออกเดินทางเพื่อทำการค้าที่เมืองหลินเทียน ข้าเป็นคนขับรถม้าของท่านนามว่าหยวนซาน นายหญิงสกุลหยวนหม่า ชื่อเพียงตัวเดียวคือฮุ่ย”
ไม่รู้ว่าชื่อจริงของชายผู้นี้คือ
