“ไม่แล้วเจ้าค่ะ ข้าตื่นแล้ว”
หลินเมิ้งหยาอ้าปากหาวพลางยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะลงจากเตียงพลางกวาดสายตามองห้องนอนของตัวเอง
เมื่อคืนนางนอนหลับสนิทจนไม่ได้ยินเสียงด้านนอกเลยแม้แต่น้อย
กุญแจยังคงถูกลงกลอนเอาไว้อย่างแน่นหนา นี่ตาบ้านั่นจากไปโดยไม่คิดจะมาบอกลานางเลยหรือ?
ฮึ เขาทิ้งนางไว้ที่จวนคนเดียวจริงๆ ด้วย
นางจะไม่มีวันอภัยให้เขาเด็ดขาด!
เบะปากแสดงความไม่พอใจ ไม่รู้ว่าเพราะหลงเทียนอวี้ไม่มาบอกลาหรือเพราะถูกเขาขังเอาไว้ในตำหนัก ฉะนั้นพระชายาจึงมีท่าทางโมโหเช่นนี้
เถียนมามานำชุดฤดูใบไม้ผลิกลิ่นหอมและนุ่มสบายมาคอยท่าอยู่นานแล้ว ชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนมีผ้าไหมบางๆ เพิ่มความนุ่มนิ่ม
แต่เดิมนางมักคิดเสมอว่าเสื้อผ้าของฮูหยินงดงามหรูหรา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเสื้อผ้าของคุณหนูจะงดงามโดดเด่นมีเอกลักษณ์เช่นนี้
หากเป็นเรื่องของกินและเสื้อผ้า คุณหนูมักมีทัศนคติที่ดีอยู่เสมอ ขอเพียงกินอิ่มสวมชุดอบอุ่น เท่านี้คุณหนูก็ไม่ร้องขอสิ่งใดอีกแล้ว
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าหวีผมเสร็จเรียบร้อย หลินเมิ้งหยาแอบวิ่งไปที่หน้าประตูตำหนักหลิวซิน
เมื่อคืนมีองครักษ์คุ้มกันนางอย่างเข้มงวด แต่เพราะเหตุใดเช้านี้จึงไม่มีใครเฝ้าประตูเลยเล่า?
ยก
