เถียนมามารีบหยิบชุดขึ้นคลุมร่างของคุณหนู ริมฝีปากขยับพึมพำด้วยความเป็นห่วง
ไม่รู้ว่าคุณหนูเป็นอะไรไป?
“มีจริงด้วย ซ้ำยังเหมือนกันไม่มีผิด”
เสียงเหล่านั้นไม่อาจเข้าหูหลินเมิ้งหยา นางขยับปากขมุบขมิบพูดกับตัวเอง
ก่อนหน้านี้นางไม่เคยสังเกตมาก่อน หากมิใช่เพราะป๋ายจื่อทักขึ้นมา เกรงว่าป่านนี้นางก็คงไม่รู้
“มามา ตอนข้าเกิด ท่านแม่ทุกข์ทรมานจนสิ้นใจ เช่นนั้นสัญลักษณ์รูปดอกเหมยแดงที่เอวข้ามีความเป็นมาเช่นไร?”
หลินเมิ้งหยาคว้าแขนเถียนมามา ก่อนจะเร่งร้อนถาม
เถียนมามาชะงัก ก่อนจะพยายามหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต
“คือว่า…ดูเหมือนฮูหยินจะเป็นคนประทับลงไป ข้าจำได้ว่าตอนนั้นที่ท่านเกิด ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ ดังนั้นจึงอยู่ได้ไม่นานแล้วจากไป แต่ก่อนหน้านั้นฮูหยินประทับตราสัญลักษณ์ดอกเหมยแดงอันนี้เอาไว้ให้ท่าน”
เมื่อพูดถึงเรื่องราวในอดีต ขอบตาของเถียนมามาก็แดงก่ำ
ตอนฮูหยินจากไป คนทั้งจวนล้วนตกอยู่ในอาการโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงดูแลคุณหนูได้ไม่ดี คุณหนูจึงมีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เถียนมามา เช่นนั้นท่านแม่ทิ้งถ้อยคำอะไรเกี่ยวกับตราสัญลักษณ์นี้ไว้หรือไม่? อย่างเช่นเรื่องเกี่ยวกับบ้านขอ
