ชายกระโปรงขึ้น หลินเมิ้งหยาแอบวิ่งตรงไปที่ประตู
หรือคนในจวนอวี้จะแอบขี้เกียจกันเล่า? พกความสงสัยไปกับฝีเท้าที่สาวเข้ามาถึงหน้าประตูจวน
ทว่าเพียงเท้าข้างหนึ่งยื่นออกไป องครักษ์แปดคนพลันวิ่งกรูมาหยุดตรงหน้านาง
“พระชายาเชิญเสด็จกลับตำหนักพ่ะย่ะค่ะ!”
เสียงขึงขังทำให้หลินเมิ้งหยาตกใจจนตัวโยน
ถลึงตาจ้องใบหน้าถมึงทึงทั้งแปด ฮ่า! ปีศาจพวกนี้โผล่มาจากไหนกันนะ
“หลบไป ข้าจะออกไปข้างนอก”
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาวาวโรจน์ ท่าทางน่าเกรงขาม อีกทั้งยังแผ่รัศมีแห่งความอาฆาตเพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย
ทว่าองครักษ์ทั้งแปดล้วนเป็นคนที่หลงเทียนอวี้คัดเลือกมากับมือ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังถูกฝึกมาอย่างดี
ฉะนั้นสิ่งที่พวกเขาทำคือการเข้ามาล้อมหลินเมิ้งหยาเอาไว้ตรงกลาง
เมื่อนางขยับเท้าก้าวไปข้างหน้า พวกเขาก็ขยับเท้าเดินตาม เมื่อนางก้าวถอยหลัง พวกเขาเองก็ขยับเท้าถอยหลังเช่นเดียวกัน
หลินเมิ้งหยาตัดใจเรื่องที่จะออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้ององครักษ์เหล่านั้นอย่างมีโทสะ
ก็ได้ ก็ได้ นางแพ้แล้ว
เมื่อนางเดินกลับมาถึงจวนแล้วหันหลังกลับไปมองอีกครั้ง องครักษ์ทั้งแปดพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
แต่คาดว่าหากนางตั้งใจจะออกจากจวน
