อีกครั้ง พวกเขาจะต้องโผล่มาอีกอย่างแน่นอน
หลงเทียนอวี้ ร้ายนักนะ!
ชิวอวี้ประหลาดใจเล็กน้อย เขามองดูหญิงสาวอารมณ์ฉุนเฉียวซึ่งกำลังจัดการยาสมุนไพรตรงหน้า
ดวงตาของนางเบิกกว้าง ริมฝีปากขมุบขมิบ อีกทั้งยังออกแรงไปที่มีดแล้วสับยาฉับ ฉับ ฉับ ท่าทางของนางตอนนี้ช่าง….น่ากลัว
ดึงตัวป๋ายจีซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยพวกเขา ก่อนจะพยายามขยับปากเอ่ยถาม
“เฮ้อ ท่านอย่าเพิ่งไปยุ่งกับนายหญิงเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านอ๋องรับสั่งมิให้นายหญิงออกจากจวน”
ป๋ายจีแอบกระซิบข้างหูของชิวอวี้ ก่อนจะเล่าเรื่องที่หลินเมิ้งหยาคิดจะหนีแต่ล้มเหลวถึงสามครั้งให้เขาฟัง
ภายในเรือนทดลอง นอกจากเสียงสับมีดแล้ว ยังมีเสียงกลั้นหัวเราะดังขึ้นมาแทรก
“พวกเจ้าขำอะไรกัน? ดีใจขนาดนั้นเชียวหรือ?”
ศีรษะที่แทบจะชนกันรีบหันหนีไปคนละทาง ทั้งสองแสร้งทำเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงก้มหน้าจัดการงานของตนเอง
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหัวเราะอย่างมีเลศนัย ก่อนจะถือมีดที่เพิ่งใช้สับสมุนไพรตรงมาทางคนทั้งคู่
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ….พวกเราไม่ได้หัวเราะเสียหน่อย นายหญิง ข้าขอตัวไปหาเถียนมามาก่อน เผื่อว่าจะมีงานให้ข้าช่วย”
ป๋ายจีเป็นคนมีไหวพริบ นางรีบ
