ไม่พบความผิดปกติของฝ่ายตรงข้าม
“ก็ใช่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะออกเดินทางดูสักครั้ง เหตุเพราะใช่ว่าคนธรรมดาจะเก็บต้นสมุนไพรชนิดนี้ได้”
ในที่สุดความกังวลบนใบหน้าของชิวอวี้ก็หายไป เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะไปนำหญ้าหลงสิงกลับมา
หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงหยักยิ้มขมขื่น ก่อนจะเอ่ยห้ามเขาไว้
“หญ้าหลงสิงเปรียบเสมือนอัญมณีแห่งเมืองหลินเทียน เจ้าเป็นเพียงหมอหลวงธรรมดา ข้าจะแปลกใจยิ่งนักหากพวกเขาไม่ขับไล่เจ้าออกมาทันทีที่เอ่ยปากร้องขอ ในตำราของท่านแม่เขียนเอาไว้ว่าหญ้าหลงสิงแบ่งเป็นตัวเมียและตัวผู้ ทุกปีจะกำเนิดยอดใหม่เพียงสองหน่อ ฉะนั้นพวกคนในราชวงศ์แห่งเมืองหลินเทียนจึงนำไปเป็นสัญลักษณ์ประจำสกุล จวบจนวันนี้หญ้าหลงสิงมีเพียงไม่กี่ร้อยต้นเท่านั้น เช่นนั้นสู้ข้าไปด้วยตัวเองจะดีเสียกว่า โชคดีที่ข้ามีตำแหน่งพระชายาแห่งต้าจิ้น หากท่านอ๋องเขียนฎีกาด้วยตนเอง บางทีพวกเขาอาจจะยอมมอบให้สักต้นสองต้น ช่วงนี้เจ้าเองก็ลำบากไม่น้อย ฉะนั้นอยู่พักผ่อนในวังจะดีกว่า พอข้ากลับมาเจ้าจะไม่มีเวลาว่างอีกแล้ว”
หลินเมิ้งหยาคิดอย่างละเอียดรอบคอบ แม้เมืองหลินเทียนจะเป็นพันธมิตรกับต้าจิ้น แต่หญ้าหลงสิงเองก็เปรียบเสมือนของมีค่าควรเม
