“คิดจะตบตีคนของข้า น้องสาว เจ้าด่วนตัดสินใจเร็วไปหรือไม่?”
มือเย็นชาดุจน้ำแข็งพลันยื่นไปจับข้อมือของหลินเมิ้งหวู่เอาไว้
ป๋ายจื่อไม่มีความหวาดกลัวต่อคุณหนูรองผู้ที่เคยทำร้ายตนเองเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสุกสกาวราวหยดน้ำคู่นั้นมั่นคงแน่วแน่ แม้จะไม่ได้แสดงอาการขัดขืน แต่ก็เอี้ยวตัวหลบแล้วถวายคำนับแก่หลินเมิ้งหวู่
“หนู่ปี้เสียมารยาทเองเจ้าค่ะ คุณหนูรองได้โปรดอภัยให้ด้วย”
หลินเมิ้งหวู่มิอาจสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของหลินเมิ้งหยาได้ เมื่อเทียบแรงมือกันแล้ว หลินเมิ้งหยาฝึกฝนการตรวจจับชีพจรและฝังเข็มทุกวัน ฉะนั้นมือของนางจึงจับแน่นราวกับคีมหนีบเหล็ก
“ปล่อยข้า!”
สีหน้าของหลินเมิ้งหวู่เผยอาการโกรธระคนตกตะลึง ทว่าหลินเมิ้งหยายังคงมีเพียงสีหน้าเฉยชา
“ขนาดสาวใช้ของข้ายังรู้จักผิดชอบชั่วดี แต่เจ้าเป็นถึงคุณหนูสูงศักดิ์ เหตุใดจึงไม่รู้ความเช่นนี้เล่า?”
หลินเมิ้งหยาสบโอกาสจึงคลายมือออก
ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหวู่ที่บังเอิญออกแรงสะบัดมือมากเกินไปจึงยืนได้ไม่มั่นคง ร่างบางพลันร่วงลงไปกองกับพื้น
หลินหนานเซิงเองก็ บังเอิญ ขยับเท้าถอยหลังพอดิบพอดี หลินเมิ้งหวู่ที่มีท่าทางดั่งคนขาดสติเมื่อครู่จึงล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื
