เมื่อถึงเวลานั้นนางจะกลายเป็นบุปผางามเบ่งบานไม่เหมือนกับหญิงแก่หน้าเหลืองอย่างหลินเมิ้งหยา
เมื่อคิดถึงช่วงเวลาที่ตนเองจะตกเป็นเป้าสายตาของคุณชายชนชั้นสูง ความเจ็บปวดที่บั้นท้ายพลันเหือดหายไป
ภายในห้องของหลินเมิ้งหยา หลังจากเห็นว่าซ่างกวนชิงและหลินเมิ้งหวู่จากไปแล้ว หลินเมิ้งหยาและหลินหนานเซิงจึงหยักยิ้มมีเลศนัยให้กันและกัน
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าหลินเมิ้งหวู่และซ่างกวนชิงช่างโง่เขลาเหลือเกิน
“เถียนมามา ป๋ายจื่อ รบกวนพวกท่านช่วยจัดเก็บสิ่งของให้เรียบร้อยด้วย ข้ากับท่านพี่ขอออกไปเดินเล่นสักหน่อย หากเก็บเสร็จแล้วให้นำขึ้นรถม้าได้เลย”
ป๋ายจื่อและเถียนมามารีบลงมือทำตามคำสั่ง หลินหนานเซิงรู้ได้ทันทีว่าน้องสาวของเขามีเรื่องต้องการจะพูดด้วย
ทั้งสองเดินไปยังศาลาเล็กด้วยกัน เมื่อก่อนทุกหนทุกแห่งล้วนมีคนจับตามองและเงี่ยหูฟัง แต่ตอนนี้จวนหลินกลับเงียบสงบกว่าเดิมมาก
“ท่านรู้เรื่องที่หลินเมิ้งหวู่ตั้งท้องก่อนแต่งหรือไม่?”
คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคแรกของหลินเมิ้งหยาจะเป็นเรื่องอัปยศอดสูเช่นนี้
หลินหนานเซิงที่ใช้ชีวิตตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดตั้งแต่เด็กเบิกตากว้าง มือทั้งสองข้างกำแน่น
เรื่องนี้มิได้ส่งผลอันใดต่อคนใน
