ากนางมีอัญมณีมากมายขนาดนั้นมาประดับชุดผ้าไหมของตนเอง นางจะต้องเป็นจุดสนใจในงานเลี้ยงคราวหน้าอย่างแน่นอน
“ท่านแม่ เหตุใดท่านต้องยอมปล่อยให้พวกมันเอาของของพวกเราไปด้วย แม้ของเหล่านั้นจะเป็นของนังแม่ที่ตายไปแล้วของพวกมัน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นสมบัติของจวนเรา เช่นนั้นทำไมต้องปล่อยให้มันเอาไปด้วย!”
ดึงแขนเสื้อของผู้เป็นแม่เอาไว้ หลินเมิ้งหวู่ถามเสียงออดอ้อน
แม้ลูกสาวจะทำผิดมหันต์ แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวเพียงคนเดียว
“หวู่เอ๋อร์ เจ้าวางใจเถิด แม่จะมอบสิ่งที่ดีกว่าของเหล่านั้นให้ อย่ากังวลไปเลย ขอเพียงเจ้ารักษาตัวด้วยตำรับยาที่ท่านป้ามอบให้ แม่เชื่อว่าเจ้าจะต้องกลายเป็นผู้หญิงที่คนทั้งเมืองหลวง ไม่สิ ทั้งต้าจิ้นจับตามอง เมื่อถึงเวลานั้นแม่จะให้เจ้าได้ปรากฏตัวต่อหน้าคนเหล่านั้นอย่างสง่างาม”
เมื่อได้รับคำสัญญาจากผู้เป็นแม่ หลินเมิ้งหวู่จึงเลิกสนใจอัญมณีเหล่านั้น
แย้มยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะก้าวเข้าไปกอดซบร่างของมารดา
ท่านป้าฮองเฮาส่งข่าวมาถึงท่านแม่ด้วยตนเองว่าแต่ก่อนนางเห็นว่าตนเองยังเด็ก ฉะนั้นจึงมิได้พาออกงานเลี้ยงใหญ่โต
คราวนี้หากร่างกายของนางแข็งแรงขึ้นแล้ว ท่านป้าฮองเฮาจะพานางออกงานเลี้ยงทั่วทุกสารทิศ
