ากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงไปนั่งจิบชา
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือนางจะไม่ได้เห็นท่าทางกระวนกระวายว้าวุ่นของพี่ชายตนเอง
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ หลินหนานเซิงก็ช่วยหลินเมิ้งหยาจัดเก็บสิ่งของของท่านแม่
ส่วนพวกตำราแพทย์ หลังจากหลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่หลายรอบ นางตัดสินใจเก็บมันเอาไว้ที่ห้องอ่านหนังสือของท่านพ่อ แม้ซ่างกวนชิงจะใจกล้าบ้าบิ่น แต่นางมิกล้าแตะต้องของเหล่านั้นอย่างแน่นอน เหตุเพราะทุกครั้งที่ท่านพ่อกลับมา เขามักจะหยิบจับตำราแพทย์เหล่านั้นออกมามองอย่างเนิ่นนาน
ฉะนั้นนางจึงจัดเก็บของเก่าของท่านแม่ นอกจากของบางอย่างที่ทิ้งเอาไว้ให้พี่ชายแล้ว นางเก็บของทั้งหมดลงหีบขนาดใหญ่
“น้องสาว เจ้าอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้หรือ?”
มิอาจทำใจแยกจากได้ หลินหนานเซิงหวนนึกถึงเด็กสาวที่มักจะวิ่งเข้ามาพันแข้งพันขาตัวเขาพร้อมทั้งส่งเสียงหวาน ท่านพี่ ท่านพี่
ทว่าหญิงสาวที่อยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้กลับกลายเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์และเงียบขรึมไปเสียแล้ว
ความผิดหวังกัดกินหัวใจของเขา
“ท่านพี่ ที่นี่เป็นบ้านของข้าตลอดไป หากท่านอยากพบข้า เช่นนั้นท่านสามารถไปหาข้าที่จวนได้ทุกเมื่อ”
อันที่จริงนับตั้งแต่วันท
