ี่ได้เข้ามาอยู่ในร่างกายนี้ ความทรงจำอันคุ้นเคยกับจวนเจิ้นหนานโหวกลับกลายเป็นความดาษดื่น
ลึกๆ แล้วในใจนางชอบตำหนักหลิวซินที่นางได้อยู่อาศัยหลังจากฟื้นกลับขึ้นมามีชีวิตอีกครั้งมากกว่า
ที่นี่ล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำของเด็กสาวที่แสนน่าสงสารคนนั้น มีเพียงตำหนักหลิวซินที่เป็นที่ของนาง
“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าจงระวังตัวเองให้ดีด้วย แม้ท่านอ๋องจะปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี แต่เจ้าจะต้องห้ามประมาทเป็นอันขาด”
หลินหนานเซิงเอ่ยกำชับเพราะยังรู้สึกไม่วางใจ คำพูดของเขาทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกกล้ำกลืน
นับตั้งแต่วันที่มาถึงที่นี่ นางเพิ่งจะเข้าใจคำว่าชายชาตรีผู้แสนอ่อนโยน
หากท่านพ่อและท่านพี่อยู่ในสนามรบกับเหล่าสหาย พวกเขาจะเป็นแม่ทัพที่สง่างามและกล้าหาญ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านาง พวกเขาแสดงความอ่อนโยนเสียยิ่งกว่าขนแกะ
“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินและคุณหนูรองมาเจ้าค่ะ”
บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนระหว่างพี่น้องเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะตั้งใจเผยชายเสื้อเหมือนยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยอย่างไรอย่างนั้น ดูท่าการที่สองแม่ลูกมาปรากฏตัวจะต้องมิใช่เรื่องบังเอิญ
เถียนมามาเดินนำทั้งสองเข้ามาในห้องของหลินเมิ้งหยา ไม่รู้ว่
