าเพราะพวกนางทำงานล้มเหลวหลายครั้งหรือไม่ พวกนางจึงมีอารมณ์ฉุนเฉียวเล็กน้อย
เมื่อปรากฏตัวต่อหน้าหลินเมิ้งหยา พวกนางไม่แม้แต่จะเสแสร้งแกล้งยิ้มเหมือนก่อน
“ท่านแม่ น้องสาว”
หลินเมิ้งหยาทำความเคารพและเอ่ยทักทายอย่างมิขาดตกบกพร่อง
“อืม ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังจะกลับจวน ข้าจึงมาดูว่ายังขาดเหลืออะไรอีกหรือไม่”
ตั้งแต่ซ่างกวนชิงย่างกรายเข้ามาในห้อง สายตาของนางเสมือนเครื่องเอ็กซเรย์ที่พยายามสอดส่องข้าวของของนาง
คิ้วเลิกสูงขึ้นเล็กน้อย หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจ ซ่างกวนชิงมาจากสกุลใหญ่ ฉะนั้นข้าวของเครื่องใช้ของนางย่อมล้ำค่ากว่าสิ่งของที่หลินเมิ้งหยามีมาก
แต่เหตุที่สายตาของนางพยายามกวาดมองเช่นนี้ หรือว่า…
“ท่านแม่อย่าได้กังวล ข้าไม่ขาดแคลนอะไรทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”
แสร้งเดินไปทางซ้าย หลินเมิ้งหยาตั้งใจยืนบังสายตาของซ่างกวนชิงขณะที่พวกนางสองแม่ลูกกำลังจ้องของเก่าเหล่านั้น
ท่าทางของหลินเมิ้งหยาเสมือนคนร้อนตัวที่มิอยากให้ใครมองเห็นสิ่งของของตนเองอย่างไรอย่างนั้น
แต่ยิ่งนางทำเช่นนี้ ซ่างกวนชิงและหลินเมิ้งหวู่ยิ่งอยากรู้
แต่เพราะสายตาเย็นชาของหลินหนานเซิงกำลังจ้องมองพวกนาง ฉะนั้นพวกนางจึงมิอาจทำอะไรได้
“อ้อ นั่นคงเป็น
