ตลอดหลายปีมานี้ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อดูแลจวน อีกทั้งยังดูแลพวกเจ้าสองพี่น้องเป็นอย่างดี เข้ามา จงนำของทั้งหมดไปบันทึกเอาไว้ให้ละเอียดเผื่อเหล่าเหยียกลับมาตรวจสอบ ระวังอย่าทำให้ข้าวของของคุณหนูใหญ่เสียหาย”
แม้จะมิอาจเก็บของเอาไว้ แต่อย่างน้อยก็ขอดูก่อนสักหนึ่งรอบ
หลินเมิ้งหยายืนอยู่อีกฝั่ง มุมปากเหยียดยิ้มเย็นชา
แม้นางจะไม่รู้จุดประสงค์ที่ชัดเจนของซ่างกวนชิง แต่การนำชื่อของท่านพ่อมาอ้างย่อมเป็นเหตุผลที่ไม่เลว
ผงกศีรษะลงอย่างช่วยไม่ได้ หลินเมิ้งหยาปล่อยให้พวกนางสองแม่ลูกได้จับจ้องมองดูอย่างเต็มที่ แต่พวกนางกลับมิอาจแตะต้องของเหล่านั้นได้
“วางใจ พวกนางไม่อาจเอาของของท่านแม่ไปได้แม้แต่ชิ้นเดียว”
ไม่รู้ว่าหลินหนานเซิงขยับเข้ามายืนด้านหลังนางตั้งแต่เมื่อไหร่ เขากระซิบเสียงเบา
เหตุเพราะมีป๋ายจื่อและเถียนมามาคอยจับตามอง ฉะนั้นคนเหล่านั้นจึงมิอาจแตะต้อง
ดวงตาของสองแม่ลูกโดยเฉพาะหลินเมิ้งหวู่ที่ได้เห็นอัญมณีล้ำค่าบนชุดลวดลายงดงามเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยา
หากมิใช่เพราะเถียนมามาชักสีหน้าเย็นชาและป๋ายจื่อยืนจ้องตาเขม็งอยู่ข้างๆ บางทีนางอาจจะเก็บเอาไว้เป็นของตัวเอง
“ทั้งหมดสามสิบหกชิ้น ฮูหยิน
