ับมาสงบนิ่ง บรรยากาศวังเวงจับใจ
แม้หลินเมิ้งหยาจะมองเห็นใบหน้าของพวกเขาไม่ชัด แต่นางได้ยินเสียงกลืนน้ำลายลงคอของพวกเขาได้ชัดเจน
“มัน…เป็นไปได้อย่างไร? บนโลกนี้มีผีเสียที่ไหน! จะต้องเป็นเพราะพวกเจ้าไม่ทันระวังก็เลยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น!”
คนคนนั้นยังคงไม่ยอมตัดใจ เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากลำคอ
ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา พวกเขาพลันได้ยินเสียงร้องด้วยความหวาดผวา
“สวรรค์โปรด! ผี!”
กลางสระน้ำ อะไรบางอย่างรูปร่างคล้ายคนลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ
หลินเมิ้งหยาได้กลิ่นคาวเลือดผสมปนเปกับกลิ่นของน้ำ
เอื้อมมือออกไปปิดตาของป๋ายจื่อเพื่อมิให้นางส่งเสียงร้อง อีกทั้งยังไม่อยากให้นางเห็นภาพต่อจากนี้
นั่นคือภาพของศพที่ถูกกัดแขนขาทั้งสี่จนเกือบขาดวิ่น
ขณะเดียวกัน ศพนั้นก็ลอยขึ้นกระเพื่อมอยู่เหนือน้ำมิจมลงไป คนที่มองเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าล้วนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
“ข้า…ข้าได้ยินมาว่า…เมื่อสิบกว่าปีก่อน คุณหนูใหญ่เองก็ถูกผีหลอกที่นี่!”
ไม่รู้ว่าเสียงสั่นเทิ้มของใครเป็นผู้บอกเล่าความลับของจวนแห่งนี้
เมฆสีดำเคลื่อนผ่านดวงจันทร์อย่างแช่มช้า แสงนวลพลันส่องกระทบลงบนศพที่อยู่บนผิวน้ำ หัวใจของพวกเขายิ่งสั่นระรัวเพราะความหวาดผวา
“หนี…หน
