ีเร็วเข้า!”
เสียงแหบแห้งฟังยากดังขึ้น ก่อนที่คนเหล่านั้นจะรีบวิ่งโกยอ้าวหนีไป ราวกับว่าหากช้าอีกเพียงนิดเดียว พวกเขาจะถูกผีเล่นงานให้ตายอย่างไรอย่างนั้น
พวกเขารีบวิ่งจนลืมทิศลืมทาง บางคนเกือบจะล้มตรงหน้าสถานที่ซึ่งพวกนางกำลังซ่อนตัว
หลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อสบตากัน
โชคดีที่พวกเขากำลังหวาดผวา ฉะนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่ายังมีคนแอบแฝงตัวที่ด้านหลังภูเขาจำลอง
กระทั่งร่างของพวกเขาหายไปจนหมด หลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อจึงออกจากที่ซ่อนตัว
“นาย…นายหญิง บนโลกนี้มีผีจริงๆ หรือเจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อรู้สึกหวาดกลัว นางกระตุกแขนเสื้อของหลินเมิ้งหยาแรงๆ แม้นางจะไม่ได้เห็นภาพศพนั้น แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาซึ่งเป็นชายร่างกำยำวิ่งหนีอุตลุดขนาดนั้นได้ ไม่ต้องคิดนางก็รู้ว่ามันคืออะไร
“มีที่ไหนกันเล่า? หากมีจริง ก็อาจจะเป็นผีในจิตใจของพวกเขาก็ได้ วางใจเถิด หากมีข้าอยู่ เจ้าจะไม่เป็นอะไร”
หลินเมิ้งหยากลับไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย นางหมุนตัวแล้วเดินไปที่สระน้ำ
เมื่อครู่นางลองไตร่ตรองดูแล้วว่าเพราะเหตุใดเต่าตัวนั้นจึงไม่กัดนาง
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้มันกลับมามีนิสัยดุร้ายดังเดิมแล้ว บางทีเหตุผลอาจมาจากตราประทับอันนั
