ใบหน้านวลแดงระเรื่อเผยให้เห็นอาการขวยเขิน หลินเมิ้งหยารับคำอวยพรจากเถียนหนิงด้วยความยินดี
นางคิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดมาชิงตัวนางกลางทางเอาดื้อๆ เช่นนี้
ตอนแรกนางส่งสัญญาณให้พี่ชายไปขอความช่วยเหลือจากหลงเทียนอวี้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมาที่นี่เพียงคนเดียว
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกถึงเรื่องที่หลงเทียนอวี้ใช้ตราพยัคฆ์ช่วยเหลือนาง
แปลก ท่านพ่อเคยเล่าว่าตราพยัคฆ์ของทหารหลวงอยู่ที่ฮ่องเต้ แล้วเหตุใดจึงตกอยู่ในมือของหลงเทียนอวี้ได้เล่า?
เถียนหนิงกลับมองไม่เห็นอาการเหม่อลอยของหลินเมิ้งหยา เหตุเพราะเขากำลังนึกโทษตัวเองอยู่ในใจ
นั่งเงียบอยู่นาน สุดท้ายเถียนหนิงจึงตัดสินใจสารภาพความผิดต่อหลินเมิ้งหยา
เหตุเพราะความเชื่อใจอันแสนบริสุทธิ์ทำให้เขาไม่อาจปกปิดเรื่องนี้กับหลินเมิ้งหยาได้อีกต่อไป
“หยาเอ๋อร์ ข้าขอโทษ อันที่จริงข้าตอบรับข้อเสนอของพวกเขาให้รั้งตัวเจ้าเอาไว้เพื่อที่พวกเขาจะได้ทำตามแผนการให้สำเร็จ”
เพียงประโยคนี้หลุดออกไป โซ่ตรวนในหัวใจของเถียนหนิงราวกับถูกปลดเปลื้อง
ความจริงมีคนมาหาเขาก่อนที่ท่านแม่จะกลับมา
คนผู้นั้นกล่าวว่าหลินเมิ้งหยาเป็นพวกลืมบุญคุณคน เมื่อได้ขึ
