้นเป็นชายาอวี้ นางก็ลืมผู้มีพระคุณของตนเองจนหมดสิ้น
แม้เถียนหนิงจะไม่เชื่อ แต่ถึงกระนั้นก็ถูกคำพูดของอีกฝ่ายกระตุ้น
หากมิใช่เพราะเขาได้พบหลินเมิ้งหยาอีกครั้งและได้เห็นนางยังคงเคารพนับถือมารดาของตน ป่านนี้คนพวกนั้นคงทำการสำเร็จไปแล้ว
“เจ้า….เจ้าเด็กบ้า! นางเป็นน้องสาวของเจ้า เจ้าทำร้ายนางลงคอได้อย่างไร!”
เถียนมามามองหน้าลูกชายเพียงคนเดียวด้วยอาการตกตะลึง แม้เด็กคนนี้จะมีร่างกายอ่อนแอ แต่เขาก็เป็นเด็กจิตใจดี
คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำเช่นนี้!
“ท่านแม่ ลูกผิดไปแล้ว ท่านแม่จะด่าหรือทุบตีลูกก็ได้ แต่ท่านอย่าได้โกรธเกรี้ยวมากนัก เดี๋ยวจะส่งผลต่อร่างกายของท่าน”
เถียนหนิงกล่าวขอโทษและยอมรับผิด เรื่องทำร้ายหลินเมิ้งหยาทำให้จิตใจของเขากระวนกระวายอยู่ตลอดเวลา
โชคดีที่ความผิดคราวนี้ยังไม่เกิดผลร้ายแรง มิฉะนั้นเขาคงไม่อาจให้อภัยตัวเอง
“หยาเอ๋อร์ พวกเราสองแม่ลูกทำผิดต่อเจ้า”
หยดน้ำตารินไหล เถียนมามายังคงจดจำภาพหลินเมิ้งหยาที่เสี่ยงชีวิตปกป้องพวกนางสองแม่ลูกเมื่อครู่ได้อย่างชัดเจน
ฉะนั้นหลังจากลูกชายของตนเองสารภาพความผิดออกมา เถียนมามารู้สึกว่าตนเองไม่มีค่าพอให้หลินเมิ้งหยาปกป้อง
“อย่าเอ่ยเช่นนี้อีกเลยเจ้า
