ค่ะ ข้ารู้จักนิสัยใจคอของพี่หนิงดี เขาคงถูกคนเหล่านั้นยุยง เมื่อครู่พี่หนิงเองก็พยายามร้องขอให้ข้าพาท่านออกไป ข้าเดาว่าพวกเขาต้องนำความปลอดภัยของท่านมาข่มขู่พี่หนิงอย่างแน่นอน อันที่จริงหากข้าตกอยู่ในที่นั่งเดียวกันกับพี่หนิง ข้าก็คงทำอะไรไม่ถูก มามาอย่าได้กล่าวโทษเขาเลย”
หลินเมิ้งหยากล่าวด้วยความจริงใจ มือเล็กจับมือเหี่ยวย่นของเถียนมามาวางลงบนตัก
นางไม่นึกโทษเถียนหนิงเลยแม้แต่น้อย หากนางสามารถปกป้องเถียนมามาได้เร็วกว่านี้ เถียนหนิงก็คงไม่ถูกคนเหล่านั้นข่มขู่
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่อยู่ในเรือนเล็ก นางเองก็เห็นความผิดปกติของเถียนหนิง
เถียนหนิงพยายามร้องขอให้นางพาเถียนมามาออกไปจากที่นั่น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีเจตนาคิดร้ายต่อนาง
“ฮูหยินเป็นผู้มีพระคุณของพวกเราสองแม่ลูก คิดไม่ถึงเลยว่าลูกชายของข้าจะคิดทำร้ายลูกสาวของนาง”
แม้เถียนมามาจะมีจิตใจดี แต่ถึงกระนั้นความโกรธเกรี้ยวก็ยังคงครอบงำหัวใจ
นางสำนึกบุญคุณของฮูหยินเสมอ อีกทั้งนางยังเป็นผู้เลี้ยงดูสองพี่น้องสกุลหลินจนเติบใหญ่มากับมือ นางจึงรู้สึกรักและเอ็นดูพวกเขาเสมือนลูกแท้ๆ
เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของเถียนมามา เถียนหนิงรู้สึกผิดเกินบรรย
