าย เขานั่งพิงผนังเงียบๆ และปล่อยให้น้ำตารินไหล
เขาไม่อาจให้อภัยตัวเองได้
“เอาล่ะ เอาล่ะ มามา ท่านอย่าได้เสียใจไปเลย จากนี้ไปท่านไปอยู่กับข้าที่จวนอวี้เถิด สาวใช้ของข้าล้วนไม่ได้เรื่อง พวกผอจื่อก็เห็นว่าข้าอายุยังน้อย ฉะนั้นจึงไม่ยอมทุ่มเทแรงกายแรงให้ หากท่านไปอยู่ด้วย พวกนางจะได้รู้จักกฏระเบียบและไม่กล้าดูแคลนข้าอีก”
หากคนทั้งจวนอวี้ได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา พวกนางจะต้องร้องไห้แทบขาดใจอย่างแน่นอน
อย่าว่าแต่พวกนางเลย แม้แต่ท่านอ๋องเองก็ให้เกียรติพระชายาอย่างยิ่ง กุญแจประตูคลังทุกแห่งในจวนล้วนอยู่ที่พระชายาทั้งสิ้น
ตอนนี้พวกเขายอมถูกท่านอ๋องผู้มีใบหน้าอันแสนเย็นชาลงทัณฑ์ดีกว่าถูกพระชายาที่มักจะแย้มยิ้มอยู่เสมอลงโทษ
แต่เพื่อโน้มน้าวเถียนมามาแล้วนางยอมชักแม่น้ำทั้งห้ามากล่าวอ้าง แม้เถียนมามาจะมีรูปลักษณ์เป็นแม่บ้านธรรมดา แต่นางเป็นคนละเอียดรอบคอบ อีกทั้งยังสามารถรับแรงกดดันได้ดี มิเช่นนั้นนางคงไม่อาจทำงานภายใต้การกดขี่ของซ่างกวนชิงและปกป้องดูแลพวกนางสองพี่น้องได้
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนสิ่งที่ผู้เป็นมารดากังวลมากที่สุดคือการที่บุตรสาวของตนถูกบ้านสามีรังแก
กอปรกับก่อนหลินเมิ้งหยาจะแต่ง
