งานออกเรือน นางมิเคยทำงานบ้านงานเรือนมาก่อน จวนอ๋องทั้งใหญ่โตทั้งมีกฎระเบียบเข้มงวด ในสายตาของคนภายนอกผู้ที่จะดูแลงานในจวนได้จะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจเป็นอย่างมาก
เมื่อได้ยินหลินเมิ้งหยากล่าวเช่นนั้น สายตาผิดหวังของเถียนมามาถูกแทนที่ด้วยความกังวล
“เด็กน้อย อยู่ที่นั่นคงทุกข์ใจมากใช่หรือไม่? ข้ามองออก แม้ท่านอ๋องจะดีต่อคุณหนูมาก แต่ครอบครัวของเขาจะต้องเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง เช่นนั้นหยาเอ๋อร์ของข้าจะอยู่อย่างสุขสบายได้อย่างไร”
หลินเมิ้งหยาไม่รังเกียจที่จะเอนศีรษะลงบนตักของเถียนมามา
แม้ดวงตาจะยังคงเปล่งประกาย ทว่าริมฝีปากกลับขยับขึ้นลงเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย
“ท่านไม่อยู่ข้างกายข้า ฉะนั้นจึงไม่มีใครสอนงานให้ข้าเลย เช่นนั้นข้าจะรู้วิธีการดูแลฟู่จวินและครอบครัวของสามีได้เช่นไร”
ฉะนั้นนางจึงต้องต่อสู้ด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญเพื่อชิงหัวใจของหลงเทียนอวี้มาให้ได้
“ข้าหาได้รู้ความไม่ ตอนที่เพิ่งเข้าไปอยู่ในจวน พวกผอจื่อและคนรับใช้ต่างไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา ฉะนั้นข้าจึงใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก”
ถูกต้อง แต่ถึงอย่างไรตอนนี้พวกสาวใช้ที่ถูกนางอบรมสั่งสอนมาอย่างดีได้แผ่อำนาจไปทั่วทั้งจวนอวี้แล้ว
“ต่อมา ผอผอของข้าซึ่งก็ค
