ือพระสนมเต๋อเฟยได้ย้ายเข้ามาอยู่ในจวน ข้าต้องทนทุกข์ใจอยู่หลายครั้ง หากมิใช่เพราะมีท่านอ๋องคอยปกป้อง เกรงว่าป่านนี้ข้าอาจไม่ได้มาพบเจอท่านแล้ว”
หยดน้ำสีใสเอ่อล้นอยู่ในดวงตาของหลินเมิ้งหยา ทว่านางไม่ยอมให้มันไหลออกมา
เสียงอ่อนหวานแหบพร่า น้ำตาของนางเสมือนสิ่งบุกทะลวงหัวใจของเถียนมามา
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ทุกข์ใจ’ ของนาง หัวใจพลันเจ็บปวดจนยากจะพรรณนา
ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเถียนมามาด้วยท่าทางออดอ้อน ทั้งที่ในใจกำลังแอบหัวเราะ
นางรู้ดีว่าเถียนมามาไม่มีวันทนเห็นนางทุกข์ทรมานได้ ฉะนั้นนางมั่นใจว่าเถียนมามาจะต้องกลับจวนอวี้ไปกับนางอย่างแน่นอน
หลงเทียนอวี้ที่ขี่ม้านำหน้ารถม้าอยู่รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขามองคนทั้งสามในรถม้าด้วยความสงสัย
แม่บ้านชราคนนั้นขอบตาแดงก่ำและจับมือของหลินเมิ้งหยาแน่น ทว่าสายตาที่มองมาทางเขากลับเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจและตื้นตัน
หลินเมิ้งหยาที่เดินลงจากรถม้าพร้อมกับหญิงชราแสดงท่าทางขวยเขิน แต่เขากลับมองเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของนาง อีกทั้งนางยังประคองและดูแลหญิงชราและชายด้านหลังเป็นอย่างดี
แม้ร่างกายของชายคนนั้นจะโอนเอนเพราะอาการป่วย ทว่าเขากลับก้มหน้าลงตลอดเวลา
สายตาท
