ี่มองทางหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด
แม้เขาจะพอเดาได้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเมิ้งหยาพร้อมกับกล่าวเสียงอ่อนโยน
“เจ้าเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในจวนก่อนเถิด อีกเดี๋ยวพวกเราจะกลับจวนอวี้กัน”
เสียงทุ้มต่ำอ่อนหวานยิ่งทำให้ใบหน้าเรียวเล็กแดงก่ำ
หันหน้าไปมองหลงเทียนอวี้ซึ่งอยู่ห่างกันแค่คืบ ความรู้สึกเขินอายสะท้านไปทั่วทั้งร่าง ศีรษะผงกลงเร็วๆ ก่อนที่นางจะรีบจูงมือหญิงชราเข้าจวนหลินไป
คนเฝ้าประตูเปลี่ยนกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว ฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นจึงดูราวไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
ดวงตาเย็นชากวาดมองทั่วทั้งสี่ทิศ ซ่างกวนชิงสองแม่ลูกเสแสร้งแสดงท่าทีว่าไม่รู้เรื่องใดๆ ทั้งสิ้น หลินเมิ้งหยาจึงทำได้เพียงระงับความโกรธเกรี้ยวของตนเองเอาไว้ในใจ
ใบหน้าแสดงอาการตื่นตระหนก
“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น? ลูกสาวของข้าเป็นอะไรไป? หากเจ้าเป็นอะไรไปขึ้นมา เช่นนั้นแม่จะมีชีวิตอยู่อย่างไร!”
ทั้งที่เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่ซ่างกวนชิงยังคงแสดงท่าทางประหนึ่งมารดาผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารีต่อหน้าหลงเทียนอวี้
หลินเมิ้งหยารู้สึกอยากหัวร่อ อย่าว่าแต่นางเลย แม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็รู้ว่
