ะรอยยิ้มหยอกล้อของเถียนมามา
รถม้าแล่นฉิวบนถนนใหญ่ ทิศทางที่ไปหาใช่คุกของทหารหลวง แต่กลับเป็นสกุลหลิน
“หากฮูหยินรู้คงจะดีใจมากเลยเจ้าค่ะ ท่านอ๋องไม่เพียงหล่อเหลาเก่งกล้าสามารถ แต่ยังมีใจให้กับคุณหนูอีกด้วย เท่านี้ฮูหยินคงวางใจแล้ว”
ผู้คนล้วนกล่าวกันว่าแม่ยายมักชื่นชอบลูกเขย
ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็เข้าใจความรู้สึกนี้แล้ว นับตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มา ทุกคำพูดของเถียนมามาล้วนชื่นชมหลงเทียนอวี้
ขนาดคนหน้าหนาอย่างหลินเมิ้งหยายังหน้าแดงก่ำ แต่ถึงกระนั้นนางก็นั่งฟังคำพูดของเถียนมามาอย่างว่านอนสอนง่าย
“หยาเอ๋อร์ ยินดีด้วย”
เถียนหนิงเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม น้องสาวผู้แสนน่ารักตอนนี้เติบใหญ่และแต่งงานกลายเป็นฮูหยินที่โชคดียิ่งคนหนึ่งไปแล้ว
ทว่าสิ่งที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงก็คือความเชื่อใจของหลินเมิ้งหยาที่มีต่อพวกเขาสองแม่ลูก
