หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นคนเช่นไร
นางและป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องรบรากันให้ตายไปข้างหนึ่ง
แต่สิ่งที่นางคิดไม่ถึงก็คือวันนี้ท่านพี่และสองแม่ลูกสกุลเถียนจะต้องมาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย
มือของหลินเมิ้งหยากำแน่น หยาดเหงื่อผุดขึ้นกลางฝ่ามือ
ไม่ว่าอย่างไรนางจะไม่มีวันปล่อยให้ป๋ายหลี่อู๋เฉินได้ตัวเถียนมามาไปเด็ดขาด
“กบฏ?”
ดวงตาของหลินหนานเซิงคมกริบ แสยะยิ้มเย็นชา
“พวกข้าสกุลหลินอุทิศตนรบในศึกสงครามหลายชั่วอายุคนเพื่อปกป้องต้าจิ้นมิให้เสียเลือดเนื้อ แต่วันนี้เจ้าที่จะว่าหญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงกลับกล่าวหาว่าพวกข้าเป็นกบฏ ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้คำพูดของตัวเอง!”
ขณะเดียวกัน ดาบสีเงินวาววับถูกชักออกมา
หลินเมิ้งหยาสูดลมหายใจ วินาทีต่อมา ดาบของพี่ชายตวัดเข้าไปใกล้ลำคอของป๋ายหลี่อู๋เฉิน
“ช้าก่อน!”
คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะรั้งแขนข้างที่ถือดาบของหลินหนานเซิงเอาไว้
นางรู้ว่าพี่ชายของตนมิใช่คนบุ่มบ่าม แต่เพราะป๋ายหลี่อู๋เฉินดูหมิ่นสกุลหลิน ฉะนั้นพี่ชายจึงคิดจะเอาชีวิตของเขา
“หยาเอ๋อร์ปล่อยพี่”
หลินหนานเซิงกดเสียงต่ำ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยโทสะ
แต่ตอนนี้ป๋ายหลี่อู๋เฉินไ
