“ที่แท้ก็คือแม่ทัพหลิน ข้าน้อยคือรองขุนนางกลาโหมนามว่าเย่ซวงเฮ่อขอรับ”
คิดไม่ถึงเลยว่าผู้มาใหม่จะเป็นหลินหนานเซิงที่ควรจะอยู่ห่างจากที่นี่พันลี้
สีหน้าของเย่ซวงเฮ่อเปลี่ยนเป็นไม่น่ามอง เหตุเพราะทุกคนล้วนรู้ดีว่าคุณชายใหญ่สกุลหลินผู้นี้เอ็นดูน้องสาวของตัวเองมาก
หลินหนานเซิงคือใครน่ะหรือ? เขาหาใช่พวกหน้าละอ่อนในราชสำนัก
การมีอยู่ของชายชาตรีเช่นเขาเปรียบเสมือนพรอันประเสริฐแห่งต้าจิ้น ยิ่งไปกว่านั้น เขากับหลินเมิ้งหยาแตกต่างกัน
เขา…คือผู้กุมอำนาจที่แท้จริง หากทำให้หลินหนานเซิงขุ่นเคือง เกรงว่าเรื่องในวันนี้จะจบไม่สวยอย่างแน่นอน
แต่ถึงกระนั้นเย่ซวงเฮ่อยังคงรู้สึกไม่อาจตัดใจ เหตุเพราะก่อนมาที่นี่เบื้องบนได้ออกคำสั่งแล้วว่าแม้เขาจะจัดการหลินเมิ้งหยาไม่ได้ แต่เขาจะต้องพาตัวสองแม่ลูกไป
เย่ซวงเฮ่อกัดฟันแน่น เขาทำเพียงถวายคำนับ แต่ไม่คิดล่าถอย
“ที่แท้ก็รองขุนนางกลาโหมนี่เอง เพราะเหตุใดท่านจึงต้องการพาน้องสาวและแม่นมของข้าไปเล่า? ยิ่งไปกว่านั้น งานไล่จับคนควรเป็นเรื่องของทางการ การที่เจ้ามาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองจะมิเป็นการก้าวก่ายหน้าที่ของทางการอย่างนั้นหรือ?”
หลินหนานเซิงกล่าวโดยไม่ไว้หน้า สีหน้าขอ
