้าไปสำรวจว่าคุกของทหารหลวงแตกต่างจากที่อื่นเช่นไร
“เฮ้อ เด็กคนนี้นี่หนา หากมิใช่เพราะ…ฮูหยินด่วนจากไปแล้วล่ะก็ ชีวิตของเจ้าคงไม่ลำบากเช่นนี้”
เมื่อพูดถึงมารดาของหลินเมิ้งหยา หยาดน้ำตาพลันร่วงหล่นจากดวงตาของเถียนมามา
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็อยากรู้เรื่องราวในอดีต ดูเหมือนเถียนมามาจะเป็นผู้รู้เหตุการณ์มิใช่หรือ?
ขณะเดียวกัน ดวงตาคู่สวยพลันเปล่งประกาย ยื่นมือเข้าไปกุมมือของเถียนมามา ก่อนจะเริ่มเอ่ยถามเรื่องที่ตนเองสงสัย
“มามา ตอนนั้นข้ากลายเป็นเด็กสติฟั่นเฟือนได้อย่างไรหรือ? ท่านยังจำได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้ยิ่งนัก เหตุเพราะท่านพ่อและท่านพี่ล้วนเคยเล่าว่าแต่ก่อนนางเป็นเด็กฉลาดเฉลียว
แต่เพราะเหตุใดนางจึงเปลี่ยนเป็นเด็กสติฟั่นเฟือนไปได้ อีกทั้งร่างกายยังถูกวางยาพิษ คำถามเหล่านี้ล้วนเกาะกินหัวใจของนางมาอย่างเนิ่นนาน
เถียนมามาเช็ดน้ำตา ก่อนจะผงกศีรษะลงพลางกระซิบเสียงเบา
“คุณหนูตกใจหวาดผวาจนเสียสติ ข้าจำได้ว่าตอนนั้นคุณหนูมีอายุเพียงสี่ห้าขวบเท่านั้น วันนั้นข้าต้องออกไปส่งยาให้เถียนหนิง ฉะนั้นจึงสั่งให้หรูเยว่ อ้อ ต้องเรียกว่าป๋ายจื่อ ข้าสั่งให้ป๋ายจื่อไปนอนที่ห้องนอน แต่พอข้า
