องของข้าไปถามหาเหตุผลจากขุนนางกลาโหมดีหรือไม่?”
ดวงตาของเย่ซวงเฮ่อเป็นประกายวาบ ท่าทางมิได้ขึงขังดังเมื่อครู่
ก่อนจะมาที่นี่ ท่านขุนนางกลาโหมเตือนเอาไว้แล้วว่าชายาอวี้เป็นผู้มีวาจาคมคายนัก ตอนแรกเขาคิดว่าตนเองแสดงเหตุที่มิอาจคัดค้านได้แล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงไม่กี่ประโยคของนางจะทำให้เขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
“กระหม่อมเพียงกังวลเรื่องความปลอดภัยของพระชายา เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล็ก คงมิต้องรบกวนท่านอ๋องอวี้หรอกพ่ะย่ะค่ะ เข้ามา คุ้มครองพระชายากลับจวน”
พอเอาชนะไม่ได้ก็คิดจะไล่กระนั้นหรือ?
ชายคนนี้น่าสนใจยิ่งนัก
ทว่าหลินเมิ้งหยายังไม่คิดจะไปตอนนี้ บัดนี้ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
คนเหล่านั้นคืออันธพาลที่สองแม่ลูกซ่างกวนชิงและหลินเมิ้งหวู่ส่งมาอย่างแน่นอน
ส่วนพวกทหารจะต้องเป็นคนของไท่จื่อ
หากนางไปตอนนี้ เช่นนั้นหลักฐานจะมิถูกทำลายหรือ?
“ช้าก่อน แม้ข้าได้รับความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์ในคราวนี้ค่อนข้างมาก แต่ถึงอย่างไรข้าก็เป็นผู้เสียหายและถูกทำร้าย ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็มีฐานะเป็นหมอคนหนึ่ง ใต้เท้า เมื่อครู่ข้าลองสำรวจอาการของพวกเขาดูแล้ว แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่หาได้อันตรายถึงชีวิต ข้าหวังว่า
