าอวี้ ท่านกำลังแทรกแซงการสืบสวน! ต้าจิ้นมีกฎระเบียบห้ามมิให้ผู้หญิงเข้ามายุ่งวุ่นวายกับงานราชการ แม้ท่านจะเป็นพระชายา แต่ถึงอย่างไรก็คงมิอาจรับผิดชอบต่อความผิดเช่นนี้ได้!”
เย่ซวงเฮ่อไม่รักษามารยาทอีกต่อไป เหตุเพราะที่นี่ล้วนมีแต่คนของเขา ต่อให้เขาต้องใช้กำลัง เขาก็จะพาสองแม่ลูกคู่นี้ไปให้ได้
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น พอเอาชนะนางไม่ได้ก็เลยคิดจะข่มขู่อย่างนั้นหรือ?
สมแล้วที่เป็นคนของไท่จื่อ ไร้สมองมิต่างกันเท่าไร
“นางคือแม่นมของข้า ลูกชายของนางก็เปรียบเสมือนพี่ชายของข้า แม้ข้าจะเป็นพยานให้พวกเขา แต่ใต้เท้าก็ยังไม่เชื่อหรือ? หรือเพราะฐานะของจวนอวี้มีไม่มากพอ เช่นนั้นหากใช้นามสกุลหลินด้วยเล่า ใต้เท้าคิดว่าเพียงพอหรือไม่?”
บางครั้งหลินเมิ้งหยาก็ต้องจำใจใช้ฐานะของตนมาข่มขู่
โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าขุนนางในคราบโจร บางครั้งลำดับชนชั้นก็ใช้งานได้ดีมากกว่าการใช้กำลัง
แม้พวกเขาจะเป็นคนของไท่จื่อ แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจมองข้ามฐานะของนาง
วันนี้ต่อให้ต้องทำเรื่องไร้ยางอาย แต่นางก็จะปกป้องครอบครัวเถียนสองแม่ลูกให้ได้!
“เจ้า….เลิกกล่าวอ้างอำนาจของสกุลหลินและท่านอ๋องได้แล้ว! ทหารหลวงไม่มีวันยอมก้มหัว
