ให้ใคร หากพระชายายังคงดึงดันเช่นนี้ กระหม่อมก็จะไม่เกรงใจ!”
แม้เย่ซวงเฮ่อจะรู้สึกร้อนใจ แต่เขากลับไม่กล้าทำอะไรหลินเมิ้งหยา
ไม่ว่าชีวิตแม่นมหรือพวกอันธพาล แม้จะตายไปก็เห็นจะเป็นไร
แต่หลินเมิ้งหยากลับมิยอมให้พวกเขาแตะต้อง หากเขาทำอะไรเกินเลยลงไป เช่นนั้นทหารหลวงทั้งหมดคงมิอาจแบกรับความโกรธเกรี้ยวของผู้อยู่เบื้องหลังนางได้
ฝ่ายหนึ่งดึงดันจะพาคนของตัวเองไป ส่วนอีกฝ่ายดึงดันที่จะจับกุมคนเหล่านั้น
ตอนนี้สถานการณ์ชวนอึดอัดจนพวกเขาไม่ได้ยินกระทั่งเสียงโอดครวญเพราะความเจ็บปวดของอันธพาลเหล่านั้น
แม้เย่ซวงเฮ่อจะมิอาจทำอะไรชายาอวี้ได้ แต่เขาสามารถจัดการคนชั่วเหล่านั้นได้
ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนหน้านั้นถูกพวกทหารหลวงใช้วิธีการบางอย่างทำให้พวกเขายิ่งบาดเจ็บหนักขึ้น
ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่นั้น เสียงการเคลื่อนไหวทางด้านนอกพลันดังขึ้น
หลินเมิ้งหยาไม่มีเวลาสนใจเรื่องภายนอก แต่เย่ซวงเฮ่อกลับกระวนกระวาย ไม่ว่าผู้มาใหม่จะเป็นใคร แต่ก็ไม่ส่งผลดีต่อเขาทั้งสิ้น
“นี่มัน…เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น
หลินเมิ้งหยาตกตะลึง นางรีบหันไปมองทางต้นเสียง ก่อนเห็นเป็นร่างสูงโปร่งใน
