อนไหว
พ่อบ้านเติ้งเป็นถึงทหารเก่าที่เคยทำศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน คาดว่าเขาจะต้องพบความผิดปกติและกลับมาในอีกไม่ช้าอย่างแน่นอน
ขอเพียงนางพยายามเบนความสนใจพวกเขาเอาไว้ก็พอ
อาการแสบร้อนทำให้ใบหน้าของหลิวเอ้อร์บิดเบี้ยว ใบหน้าที่เคยได้สัดส่วนงดงามถูกความร้อนจากไฟทำให้ได้รับความเสียหาย
ความเจ็บปวดแล่นพล่านถึงหัวใจ หลิวเอ้อร์ที่มิประสงค์ดีกับหลินเมิ้งหยาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งโมโหหลินเมิ้งหยา
“ฮึ นังผู้หญิงสารเลว ผู้หญิงสกุลหลินอย่างพวกเจ้าล้วนแพศยา เจ้าคิดหรือว่าข้าจะไม่รู้ว่าน้องสาวของเจ้าต้องการอะไร! หากวันนี้เจ้าว่านอนสอนง่าย ข้าจะทะนุถนอมเจ้าอย่างดี แต่ถ้าหากเจ้าขัดขืน ข้าจะไม่ไว้หน้าเจ้า!”
หลิวเอ้อร์ย่างสามขุมเข้ามา ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้าย
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่ขยับตัวหนี นางยังคงยืนอยู่หน้าประตูเพื่อหาโอกาสปักมีดเสียบอกชายชั่วตรงหน้า
นอกจากชายคนที่โดนยาร้อนจัดสาดใส่หน้า คนอื่นๆ พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดและตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้น
ผู้หญิงตรงหน้าก็เป็นเพียงหญิงสาวร่างบอบบาง ส่วนที่เหลือก็คือคนแก่และไอ้ขี้โรคติดเตียงแต่เพียงเท่านั้น
ความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นในใจของพวกมันเมื่อครู่พลันจาง
