หายไป
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สาวสวยทั้งสอง มานี่เถิด มาให้พวกพี่ชายมอบความรักเร่าร้อนให้พวกเจ้าเสียดีๆ”
“ผู้ชายของเชื้อพระวงศ์มีดีเช่นไรเล่า พวกเขาก็แค่มีฐานะสูงศักดิ์เท่านั้น พระชายาออกจะงดงามขนาดนี้ เกรงว่าท่านอ๋องของเจ้าแม้จะมีใจแต่ก็คงไร้น้ำยา”
ป๋ายจื่อโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ใบหน้านวลแดงก่ำ นางหยิบก้อนถ่านแล้วเขวี้ยงออกไป
คราวนี้พวกผู้ชายเหล่านั้นตั้งท่าเตรียมพร้อมเอาไว้อยู่แล้ว แต่แม้พวกมันจะเอี้ยวตัวหลบ ทว่าก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี
ราวกับการกระทำเช่นนี้ไปกระตุ้นความดุร้ายของพวกมัน ดวงตาเหล่านั้นถลึงมองป๋ายจื่อราวกับต้องการจะฉีกนางออกเป็นชิ้นๆ
“หยุด ห้ามแตะต้องนาง!”
หลินเมิ้งหยาตวัดมีดในมือแทงลงบนแขนของชายคนหนึ่ง แต่นางไม่หยุดแค่นั้น มีดที่ปักลงไปกรีดเนื้อลงเป็นทางยาวจนเนื้อหนังของมันฉีกขาด
“อ๊าก...นังสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า”
ชายร่างกำยำคนนั้นตะคอกอย่างบ้าคลั่ง มือหนาไขว่คว้าต้องการจับตัวของหลินเมิ้งหยา
ป๋ายจื่อเองก็ราวกับเริ่มสิ้นสติ นางพุ่งตัวเข้าไปแล้วใช้ที่คีบถ่านในมือฟาดลงบนแผ่นหลังและแขนของชายคนนั้น
“ตายซะ ตายซะ อย่ามาแตะต้องนายหญิงของข้า!”
แม้เรี่ยวแรงของป๋ายจื่อจะไม่มาก แต่เพราะมีที
