้นชายเหล่านี้คงมิอาจแตะต้องตัวพระชายาได้
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลงแต่มิได้กล่าวโทษ
ขณะที่คิดจะออกคำสั่ง นางกลับได้ยินเสียงร้องตะโกนจากภายนอก
“เร็วเข้า! มีคนลอบโจมตี ทุกคนจงระวังให้ดี!”
ไม่นาน เรือนเล็กหลังนี้เสมือนถูกน้ำป่าไหลหลาก ทหารองครักษ์จำนวนหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาภายใน
พวกเขาล้วนเป็นคนที่หลินเมิ้งหยาไม่คุ้นหน้า
ใบหน้าเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้มเสมือนทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี
ชุดเกราะสีฟ้าทำให้พวกเขาดูน่าเกรงขาม แต่แม้จะเห็นหลินเมิ้งหยา สีหน้าของพวกเขายังคงเหมือนเดิม
“พวกเจ้าเป็นใคร? เป็นพวกเดียวกันกับกบฏเหล่านั้นหรือไม่?”
หูพลันได้ยินคำถามไร้ซึ่งมารยาท ป๋ายจื่อที่ทุบตีชายเหล่านั้นจนพอใจแล้วรีบก้าวเท้าขึ้นมาข้างหน้าแล้วยกมือเท้าเอว
“พวกเจ้าอย่าได้เอ่ยวาจาเสียมารยาท ท่านนี้คือชายาอวี้! กบฏอะไรกัน พวกเราเพิ่งจะเอาตัวรอดมาได้ แต่พวกเจ้ากลับเพิ่งโผล่หัวมาที่นี่ ตอนที่คนเหล่านั้นปฏิบัติต่อนายหญิงไม่ดี พวกเจ้ามุดหัวกันอยู่ที่ไหน!”
หลินเมิ้งหยาตกตะลึง คิดไม่ถึงเลยว่าป๋ายจื่อที่เคยเป็นคนอ่อนแอจะมีวาจาคมกริบประหนึ่งใบมีดเช่นนี้ ดูเหมือนสถานการณ์เลวร้ายจะเปลี่ยนนิสัยใจคอของนางไปเสียแล้ว!
