หลินเมิ้งหยาที่ได้เห็นหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะใช้ท่อนไม้ที่มิรู้ว่าไปเก็บมาตอนไหนฟาดใส่ชายคนนั้น
ฟาดลงไปอย่างหนักหน่วง นางที่เคยเรียนกายวิภาคศาสตร์มาก่อนย่อมรู้จุดอ่อนของร่างกายมนุษย์ดี ไม่นานชายคนนั้นก็ร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวด
เมื่อก่อนเถียนมามาเป็นผู้ปกป้องพวกนางทั้งสามในจวนหลิน เช่นนั้นนางจะไม่มีเขี้ยวเล็บเชียวหรือ!
ฉะนั้นพ่อบ้านเติ้งที่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติแล้วรีบกลับมายังเรือนเล็กจึงได้เห็นภาพเหล่านี้
ชายร่างกำยำห้าหกคนนอนโอดครวญอยู่บนพื้น ส่วนนายหญิงของเขาแม้เสื้อผ้าและเส้นผมจะยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่นางกลับมีใบหน้าของผู้ชนะ สายตาเย็นชาเหลือบมองพวกผู้ชายที่กำลังถูกป๋ายจื่อทุบตีอยู่บนพื้น
แม้จะตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกโล่งใจ
แต่ถ้าหากเขาได้เห็นว่าพระชายาจัดการชายฉกรรจ์เหล่านี้เช่นไร เกรงว่าเขาคงจะต้องรู้สึกเป็นกังวลแทนท่านอ๋องของตัวเองอย่างแน่นอน
ท่านอ๋องได้แต่งงานกับพระชายาที่แสนโหดเหี้ยมอำมหิต!
“พระชายาได้โปรดลงโทษด้วย ข้าน้อยถูกคนร้ายดักตัวไว้พ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งรีบวิ่งเข้ามา แม้ร่างกายของเขาจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ด้วยฝีมือของเขา หากเขาอยู่ที่นี่เช่นนั
