จ้า หากตอนนี้เจ้าต้องการรำลึกถึงนาง เช่นนั้นนางก็จะได้รับการปลอบโยน ที่เรือนของข้ายังมีของบางส่วนของท่านพี่ อีกเดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนนำมามอบให้เจ้า”
หลินเมิ้งหยารีบยิ้มกว้างแสดงความดีใจ
“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ตอนแรกข้ากลัวว่าท่านแม่จะคิดมาก ฉะนั้นจึงมิได้บอกกับท่านเรื่องนี้ แต่ในเมื่อท่านแม่เอ่ยเช่นนี้ ข้าเองก็สบายใจ”
แม้ภายนอกหลินเมิ้งหยาจะแสดงท่าทางซาบซึ้ง ทว่าเสียงร้องเตือนพลันดังขึ้นในใจ
การที่ซ่างกวนชิงเกรงใจและทำดีกับนางเช่นนี้หาใช่สัญญาณดี
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นฝ่ายเอ่ยว่าจะส่งมอบสิ่งของของท่านแม่ให้นางก่อนอีกด้วย ฉะนั้นเรื่องนี้จึงน่าสงสัยเป็นอย่างมาก
นางจะต้องระมัดระวังตัวให้มากเพื่อไม่ให้ตกหลุมพรางของสองแม่ลูก
“เอาล่ะ พวกเราไม่รบกวนเจ้าแล้ว เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด”
บางทีอาจเพราะเล่นละครเพียงพอแล้ว สองแม่ลูกจึงลุกขึ้นแล้วบอกลา
หลินเมิ้งหยาส่งพวกนางที่หน้าประตู เมื่อทั้งคู่เดินลับหายไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าจึงจางหายไป
เมื่อครู่นางไม่ได้กลิ่นเลือดในร่างกายของหลินเมิ้งหวู่เลยแม้แต่น้อย แต่กลิ่นยาขับเลือดยังคงติดอยู่บนร่างกายของนาง
ประสาทการดมกลิ่นของนางดีกว่าสุนัขเสียอีก ฉะนั้นจึงไม่มีทางเกิด
