จับจ้องมาทางสองพี่น้อง
“เอาล่ะ พวกเจ้าสองพี่น้องอย่ายืนอยู่ที่นี่เลย จริงสิ หยาเอ๋อร์ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเข้าไปหาของในห้องอ่านหนังสือของพ่อเจ้า เจ้าจะบอกแม่ได้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังหาของสิ่งใด? แม่คนนี้รู้สึกละอายใจต่อเจ้ายิ่งนักเกี่ยวกับเรื่องสมัยก่อน ฉะนั้นแม่จึงอยากช่วยเจ้าเพื่อชดเชยสิ่งที่เคยทำลงไป แต่ถ้าหากเจ้าไม่ยินยอม เช่นนั้นก็ถือเสียว่าแม่ไม่เคยถามเจ้าเถิด”
มาแล้วไง! หลินเมิ้งหยาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
“ข้าเพียงแค่หาของบางอย่างของท่านแม่ข้าเท่านั้นเจ้าค่ะ แม้เรื่องนี้จะผ่านไปหลายปีแล้ว แต่ข้ารู้สึกว่านับวันตัวเองก็ยิ่งอกตัญญู ทุกปีข้าไม่เคยไปไหว้ท่านแม่เลย ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังไม่เคยทำหน้าที่ลูกสาวเลยสักครั้ง แต่ก่อนข้ามีชีวิตเสมือนอยู่ในฝันร้าย มิรู้สึกรู้สาต่อสิ่งใดทว่าตอนนี้ข้ามีโอกาสแล้ว ฉะนั้นข้าจึงอยากสร้างแท่นเพื่อรำลึกถึงท่านแม่ของข้าเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาพูดเรื่องจริงเพียงกึ่งหนึ่ง อันที่จริงซ่างกวนชิงจะต้องได้รับข่าวนี้แล้วอย่างแน่นอน
ทว่าซ่างกวนชิงแสร้งไถ่ถามแต่เพียงเท่านั้น
ซ่างกวนชิงยกนิ้วขึ้นไล้หางตาก่อนจะหยักยิ้มแสดงความยินดี
“เจ้าพูดถูกแล้ว ตอนนั้นท่านพี่พยายามสุดชีวิตเพื่อรักษาชีวิตของเ
