ิ้งหยาใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
หยาดเหงื่อรินไหลลงพื้น หลิวเอ้อที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ว่าเป็นพวกจิตวิปริต
แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดฮูหยินหลินจึงจ้างชายผู้นั้นมา แต่พอเขาขวางทางคุณหนูใหญ่ เขาก็ได้รับการสั่งสอนอย่างน่าเวทนา
ดังนั้นทุกคนจึงรู้สึกเคารพเลื่อมใสหลินเมิ้งหยามาก
หวังว่าคุณหนูใหญ่จะใจกว้างและไม่ทำให้พวกเขากลายเป็นผู้โชคร้ายคนต่อไป
“ขอบพระคุณคุณหนูใหญ่”
ป๋ายจื่อยืนแจกอั่งเปาให้แก่พวกคนรับใช้ด้วยท่าทางใจกว้าง
ภายในมีเงินจำนวนเล็กน้อยที่หากเทียบกันแล้วยังไม่พอสำหรับค่าขนมของนางในแต่ละวันเลยด้วยซ้ำ
พวกคนที่นางเคยอิจฉาล้วนมีท่าทางดีอกดีใจอย่างล้นเหลือเพียงเพราะเศษเงินเล็กน้อย สุดท้ายพวกเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าคุณหนูใหญ่เป็นเจ้านายที่ดีที่สุด!
“ฮูหยินกับคุณหนูรองเล่า?”
คนที่อยู่ส่วนหน้าเป็นเพียงคนรับใช้เท่านั้น หลินเมิ้งหยายังไม่เห็นแม้แต่เงาของสองแม่ลูก
แปลกเหลือเกิน หากเป็นแต่ก่อน พวกนางควรจะยืนอยู่ที่นี่และส่งยิ้มแข็งทื่อจึงจะถูก
“ตอบคุณหนูใหญ่ ฮูหยินอยู่ในห้องของคุณหนูรองเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าอยู่ๆ วันนี้คุณหนูรองก็ป่วยกะทันหัน”
ผอจื่อที่มีไหวพริบคนหนึ่งรีบหยักยิ้มขณะตอบคำถามของหล
