ะเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น
ท่ามกลางสายตาของทุกคน ไม่ว่าหลินเมิ้งหยา ป๋ายจื่อหรือกระทั่งพ่อบ้านเติ้งก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด
“ไปเถิด พวกเราเข้าไปกัน”
หลินเมิ้งหยาไม่แม้แต่จะหันไปมองเขา นางเดินอ้อมตัวเสี่ยวซีที่กำลังส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเข้าไป
ในเมื่อกล้าขวางทางนาง เช่นนั้นก็ควรถูกลงโทษ
พ่อบ้านเติ้งเพียงใช้หินก้อนเล็กๆ สั่งสอนเขาเท่านั้น รักษาไม่กี่วันก็คงหายดี หากท่านพ่ออยู่ที่นี่ เกรงว่าโทษทัณฑ์จะหนักกว่านี้มาก
เดินผ่านประตูเข้ามา เหล่าคนรับใช้ในส่วนหน้าล้วนมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตายำเกรง
ทว่าคนรับใช้เก่าแก่บางคนรีบเข้ามาถวายคำนับ
“พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด นี่คือรางวัลประจำปีที่คุณหนูใหญ่นำมามอบให้พวกเจ้า เหตุเพราะคุณหนูใหญ่ออกเรือนแล้ว ฉะนั้นพวกเจ้าที่คอยรับใช้นายท่านและคุณชายใหญ่ล้วนลำบากกันมาก”
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาสงบนิ่ง นางไม่สบตากับผู้ใด
ท่าทางน่าเกรงขามทำให้ร่างของทุกคนสั่นเทิ้ม
ตอนนี้อย่าคิดว่าจวนหลินมีเพียงฮูหยินหลินและคุณหนูรองแต่เพียงเท่านั้น เหตุเพราะทุกครั้งที่นายท่านและนายน้อยกลับมา พวกเขามักพูดเสมอว่าคุณหนูใหญ่คือคุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลินเสมอ
คนเหล่านี้ล้วนเคยทำให้หลินเม
