เป็นบุตรสาวคนโตเพียงคนเดียว หาได้มีคุณหนูคนอื่นไม่ เจ้าเป็นบ่าวรับใช้จากสกุลใดกันแน่? ข้าว่าเจ้ามาผิดบ้านแล้ว!”
เพียงได้ยินประโยคนี้ หลินเมิ้งหยาก็พอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้
เพียงท่านพ่อจากไปคนเฝ้าประตูก็ถูกสับเปลี่ยน บางทีเขาอาจจะเพิ่งมารับหน้าที่เมื่อวาน
เพื่อจะลดทอนอำนาจของคุณหนูใหญ่เช่นนางกระนั้นหรือ?
หากนางทำอะไรลงไป เสี่ยวซีคนนี้อาจจะอ้างว่าเขาเพิ่งมาทำหน้าที่ ฉะนั้นสองแม่ลูกคู่นั้นคงมิถูกกล่าวหาแต่อย่างใด
สุดท้ายผู้คนจะพากันโจษจั่นว่านางลงโทษผู้ที่ต่ำต้อยกว่าเพื่อระบายโทสะ
แต่น่าเสียดาย วันนี้หลินเมิ้งหยาหาได้มีความอดทนมากพอที่จะมีเรื่องกับเสี่ยวซีหน้าประตู
“ไสหัวไป”
เสียงตะคอกเย็นเฉียบถูกส่งออกมา เสี่ยวซีชะงัก สายตาจ้องมองหญิงสาวในชุดชาววังตรงหน้า
คุณหนูรองหลินเมิ้งหวู่มีหน้าตาน่ารักงดงาม เพียงพวกเขาได้เห็นก็รู้สึกว่านางเป็นคนชนชั้นสูงที่ยากจะเอื้อมถึง
ทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับงดงามมีสง่าราศี ใบหน้านวลอมชมพูทำให้เขารู้สึกตกตะลึง
ดวงตาของเสี่ยวซีมิอาจละออกจากใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ได้ ทว่าอยู่ๆ ความเจ็บปวดพลันแล่นพล่านที่ดวงตา
“โอ๊ย…”
เสียงแผดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ก่อนร่างของเสี่ยวซีจ
