อถือ
ฉะนั้นประตูจวนสกุลหลินจึงมิเคยเกิดเหตุการณ์ดูถูกคนต่ำต้อยมาก่อน
ทว่าตอนนี้คนเฝ้าประตูเปลี่ยนไปแล้ว แม้เขาจะไม่รู้จักนาง แต่อย่างน้อยเมื่อเห็นรถม้าของจวนอวี้ก็ควรจะรู้ว่าต้องทำเช่นไรมิใช่หรือ?
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำเพียงปรายหางตามองพวกนาง ก่อนจะเอ่ยอย่างหมดความอดทน
“พวกเจ้าเป็นใคร? ที่นี่คือจวนของเจิ้นหนานโหว คิดจะโหวกเหวกโวยวายอันใดกัน?”
เพียงได้ยินเสียงดูถูกเหยียดหยาม คิ้วของหลินเมิ้งหยาพลันขมวดเข้าหากันแน่น
ท่านพ่อเคยบอกเสมอว่าผู้ดีมีชาติตระกูล ไม่ว่าคนเฝ้าประตูหรือข้าทาสก็มิควรกลั่นแกล้งรังแกผู้อื่น
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงท่านพ่อจากบ้านไปไม่นาน ที่บ้านจะถูกเปลี่ยนคนเฝ้าประตู
หรือนี่จะเป็นหมาเฝ้าประตูกันนะ?
แน่นอนว่าพ่อบ้านเติ้งไม่มีวันยินยอมให้เด็กคนนี้ทำตัวไร้มารยาทใส่อย่างแน่นอน สีหน้าของเขายังคงเหมือนเดิม
“น้องชาย ฮูหยินของพวกข้าคือคุณหนูใหญ่ของจวนหลิน ได้โปรดอำนวยความสะดวกด้วย”
พ่อบ้านเติ้งแสดงออกถึงความมีมารยาท แม้เขาจะสามารถคว่ำชายตรงหน้าได้ด้วยมือข้างเดียวก็ตาม
อีกฝ่ายก้มๆ เงยๆ สำรวจพ่อบ้านเติ้งตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะส่งสายตาดูแคลนกลับมา
“จวนของข้ามีคุณหนูหลินเมิ้งหวู่
