ังของตนเองตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาแห่งต้าจิ้นหรือแม้กระทั่งซูชิงเกอในชาติที่แล้ว
พวกนางมิเคยเห็นแม่ของตัวเอง ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ซ้ำยังต้องเผชิญหน้ากับโลกอันแสนโหดร้ายเย็นชาด้วยกำลังที่มีอันน้อยนิดเพียงลำพัง
หยดน้ำตาสีใสรินไหลลงอาบแก้ม
หลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกตัวเลยว่าตนเองกำลังร้องไห้
“หม่อมฉันเห็นแล้วเพคะ นางงดงามยิ่งนัก งดงามยิ่งกว่าผู้ใดในโลกใบนี้ นางเป็นแม่ที่อบอุ่นอ่อนโยน หม่อมฉัน…คิดถึงนาง”
ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา
ทว่ามิต่างอันใดจากยาครอบจักรวาลที่เข้ามาลบล้างความพร่ามัวออกไป
น้ำตาเสมือนไข่มุกไร้สี ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน
เมื่อได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนไร้เดียงสาของหญิงสาวตรงหน้า ลมหายใจของหลงเทียนอวี้แทบหยุดลง
ราวกับบุปผาบานสะพรั่งก็มิปาน ทำให้เขาตื่นตะลึง
ทุกคนที่เคยเห็นใบหน้าของฮูหยินหลินล้วนเอ่ยว่าหลินเมิ้งหยามีใบหน้าเหมือนนางไม่มีผิด
แต่เมื่อเทียบกันแล้วกลับมีบางสิ่งที่แตกต่างกัน
ตอนนี้หลงเทียนอวี้เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่แตกต่างกันนั้นคืออะไร
นั่นก็คืออารมณ์ที่แท้จริงซึ่งหลินเมิ้งหยาได้พยายามเก็บซ่อนเอาไว้
แต่ตอนนี้
