นางเปิดเผยอารมณ์ของตัวเองออกมาทั้งหมด เขาจึงรู้สึกราวกับว่าหมอหญิงเทวดาเลื่องชื่อของเมืองหลวงได้กลับมาจุติอีกครั้ง
ยื่นมือเข้าไปเช็ดหยาดน้ำตาให้นางโดยไม่รู้ตัว
ในที่สุดหลงเทียนอวี้ก็เข้าใจความรู้สึกหลงใหลมิเสื่อมคลายของแม่ทัพหลินที่มีต่อฮูหยินหลินแล้ว
ราวกับคนที่มีชีวิตอยู่ในโคลนตมและรอความช่วยเหลือเพียงหนึ่งเดียว
ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาหรือว่าฮูหยินหลิน พวกนางล้วนเป็นความหวังในการอยู่รอดเพียงหนึ่งเดียว
โชคดีที่เทพเจ้าไม่ใจร้ายกับเขานัก มิเช่นนั้นหลินเมิ้งหยาคงมิได้เป็นชายาของเขาในโลกอันแสนบิดเบี้ยวเช่นนี้
“ขอ...ขออภัยเพคะ…หม่อม…หม่อมฉันหยุดตัวเองไม่ได้”
เหตุเพราะความรู้สึกที่ท่วมท้น หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
ก้มหน้า ขอบตากลายเป็นสีแดงระเรื่อ นางไม่เหมือนหลินเมิ้งหยาผู้เข้มแข็งและโหดเหี้ยมอำมหิตคนก่อน
แต่กลับเหมือนหญิงสาวที่กำลังเขินอาย หลงเทียนอวี้จึงรู้สึกประหลาดใจ
“ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ เจ้าจะต้องคิดถึงแม่ของเจ้ามากอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า แม้นางจะได้เข้ามาอยู่ในจวนของหลงเทียนอวี้หลังจากข้ามภพมาอยู่บนโลกใบนี้จึงทำให้เจอญาติมิตรฝั่งสกุลหลินน้อยมาก แต่เพราะเมื่อปีที่แล้วตนได้เจอ
