บิดาและพี่ชาย ฉะนั้นความรู้สึกในหัวใจจึงเปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน
นางรู้สึกเสมือนว่าตนเองคือลูกสาวและน้องสาวที่กำลังห่วงหาอาทรท่านพ่อและพี่ชาย
อันที่จริงความรู้สึกเป็นกังวลเช่นนี้เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ของนาง
บางทีนางอาจดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์ของหลินเมิ้งหยาคนก่อนโดยไม่รู้สึกตัว
“ตอนนี้ดึกแล้ว เจ้ากลับไปเตรียมตัวเถิด หากพรุ่งนี้ฮูหยินหลินและน้องสาวรังแกเจ้า เช่นนั้นเจ้ามิจำเป็นต้องไว้หน้าพวกนาง”
นางพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางเขินอาย
ดวงตาของหลงเทียนอวี้เจือไว้ซึ่งความลังเล
เขาที่เคยวางแผนกลยุทธ์ด้วยความเด็ดขาดมิเคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน
แต่เมื่อลองทบทวนให้ดีแล้ว เขาคิดว่าหลินเมิ้งหยาอย่ารู้เรื่องนี้เลยจะดีกว่า ยิ่งไปกว่านั้น หลินเมิ้งหยาในเวลานี้จะต้องเข้าใจเขาอย่างแน่นอน
“เย่ ข้าไม่ควรพูดเรื่องเหล่านั้นใช่หรือไม่?”
เพียงชั่วเวลาลมพัด ร่างของเย่พลันปรากฏในห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เย่มิใช่เพียงองครักษ์เงาของหลงเทียนอวี้ แต่ยังเป็นเพื่อนที่รู้ใจกันที่สุด
แม้พวกเขาจะไม่ค่อยคุยกันมากนัก ทว่าหัวใจของพวกเขากลับสามารถสื่อถึงกันได้
“ท่านอ๋อง….ถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
นอกจากหลงเทียนอวี้
