น้อยครั้งนักที่เย่จะพูดคุยกับผู้อื่น
นับตั้งแต่วันที่ชิงหูจากไปก็ไม่มีใครปรากฏตัวต่อหน้าและลากเขาไปดื่มเหล้าหรือฝึกฝนวิทยายุทธอีก
คืนวันกลับมาสงบสุขอีกครั้ง เขาคอยปกป้องดูแลหลงเทียนอวี้อยู่ในเงามืด ดังนั้นเขาย่อมเห็นความเปลี่ยนแปลงในความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่นี้ดี
“ข้าหาได้มีความรู้สึกส่วนตัวไม่ แต่ว่า….”
น้อยครั้งนักที่เย่จะเอ่ยขัดหลงเทียนอวี้
“โปรดคำนึงถึงการใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”
เพียงประโยคสั้นๆ แต่กลับทำให้หัวใจของหลงเทียนอวี้รู้สึกหนักอึ้ง
ความรู้สึกขมขื่นพลันถาโถมเข้ามา ตั้งแต่สมัยที่เขายังอายุน้อย เขาจำต้องรักษาภาพลักษณ์เย็นชาเสมือนคนไร้ความรู้สึกและปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดเพื่อคำว่าการใหญ่
การใหญ่…มิรู้ว่าเมื่อไหร่การใหญ่จะปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ เมื่อไหร่เขาจะได้ทำในสิ่งที่ตนเองต้องการ
“เฮ้อ…”
ทอดถอนหายใจเบาๆ
“นายหญิงจะกลับบ้านจริงๆ หรือเจ้าคะ?”
ภายในตำหนักหลิวซิน เพียงป๋ายจื่อได้ยินว่าหลินเมิ้งหยาจะกลับบ้านสกุลหลิน ใบหน้าของนางพลันง้ำลง
แม้นางและคุณหนูจะเติบโตมาด้วยกันที่นั่น แต่สถานที่แห่งนั้นก็เต็มไปด้วยเลือดและหยาดน้ำตาของพวกนางสองนายบ่าว
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทำให้นางไม่อยากก
