ลับไปเหยียบที่นั่นก็คือฮูหยินหลินและคุณหนูรอง
“แค่กลับไปเพียงวันเดียวเท่านั้น หากเจ้าไม่อยากไป เช่นนั้นข้าจะให้ป๋ายซ่าวไปเป็นเพื่อน ดูเจ้าเถิด หน้าหงิกงอเสียจนไม่น่ามองแล้ว”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะเย้าแหย่ มือบางยื่นเข้าไปหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ
“แต่ตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนนะเจ้าคะ นายหญิงอาจไม่ทันสังเกตเห็นว่าแต่ก่อนเด็กคนนี้มักมีท่าทางเงอะงะ แต่ตอนนี้นางกลับด่าว่าสั่งสอนสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกด้วยคำพูดคมกริบประหนึ่งใบมีด อีกอย่าง ตอนนี้ใครๆ ต่างก็เรียกนางว่าพี่ป๋ายจื่อ ดูเถิด ทั้งที่เพิ่งจะอายุไม่เท่าไร แต่ได้เป็นพี่แล้ว”
ป๋ายซ่าวเคาะหน้าผากของป๋ายจื่อหนึ่งที ตอนนี้แม้แต่ป๋ายซ่าวเองก็เก่งขึ้นมาก
ดวงตาคมกริบดุดันแต่กลับมีเสน่ห์ ทำงานคล่องแคล่วฉับไว นางเหมือนกับตัวละครหวังซีเฟิ่งในบทประพันธ์เรื่องความฝันในหอแดงไม่มีผิด
ตอนนี้ไม่ว่าคลังเก็บของหรือคลังทรัพย์สินของจวนก็ล้วนมีนางเป็นผู้ดูแล
ทว่านางยังคงเคารพหลินเมิ้งหยาเหมือนเดิม
พวกนางหาได้เหมือนนายบ่าวทั่วไป แต่กลับเหมือนพี่น้องกันเสียมากกว่า
“พี่ป๋ายจี นางรังแกข้า”
เมื่อเทียบฝีปากกันแล้ว ป๋ายจื่อยังมิอาจเอาชนะป๋ายซ่าวได้ ขยับปากทรงกระจับกล่าว
