ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแล้ววิ่งเข้าไปกอดเอวของป๋ายจี
หลังจากป๋ายจีถลึงตาใส่ป๋ายซ่าวแล้ว อีกฝ่ายจึงเงียบเสียงลง
หลินเมิ้งหยาหันไปมองทางป๋ายจีพลางหยักยิ้ม สุดท้ายป๋ายจีก็เป็นพี่ใหญ่ของที่นี่สินะ
“นายหญิง พรุ่งนี้ให้พวกเราทั้งสามตามท่านกลับไปเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินและคุณหนูรองเป็นพวกรับมือยาก หากท่านกลับไปคนเดียว เกรงว่าจะเสียเปรียบเอาได้”
บางทีอาจเพราะฮูหยินหลินและหลินเมิ้งหวู่ในความทรงจำของป๋ายจื่อค่อนข้างน่ากลัว
ท่าทางโหดเหี้ยมอำมหิตของพวกนางทำให้ป๋ายจีรู้สึกไม่วางใจที่จะปล่อยให้หลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อกลับกันไปเพียงสองคน
“ไม่เป็นไร ข้าเพียงแค่กลับไปเอาของเท่านั้น อีกอย่าง ท่านอ๋องส่งพ่อบ้านเติ้งไปกับข้า ไม่มีทางเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรอก ก่อนเวลาอาหารเย็นข้าคงกลับมาถึง ช่วงนี้พวกชาวนาอาจเข้าออกจวนของเราเพื่อเบิกเงินและเมล็ดพันธุ์ แม้ป๋ายซ่าวจะมากความสามารถ แต่ก็ยังต้องการผู้ช่วยอยู่ดี”
หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่ากังวล
นางหาใช่หลินเมิ้งหยาคนก่อน รับรองว่าคนอับโชคมิใช่นางอย่างแน่นอน!
