าวพลันปรากฏที่หน้าประตูห้อง
ชิวอวี้ถือกล่องยาประจำตัวยืนมองเรือนเล็กแห่งนี้ด้วยความตกตะลึง
เขา…มาถูกที่ใช่หรือไม่?
กวาดสายตามองผนังทั้งสี่ทิศซึ่งรายล้อมไปด้วยตู้ยา กลิ่นยาฉุนกึกโชยมาเตะจมูก
“เจ้าช่างร่ำรวยเสียจริง นี่เจ้าจะใช้ยาทั้งหมดนี้เลยหรือ?”
นอกจากสายตาจะเปี่ยมไปด้วยความตื่นตะลึงแล้ว ยังเจือไว้ซึ่งความละโมบ
เหมือนกับป๋ายหลี่รุ่ยไม่มีผิด! ชิวอวี้มีท่าทางคลั่งไคล้มิต่างอันใดจากท่านอาจารย์ของนาง
โดยเฉพาะหลังจากได้เห็นยาล้ำค่าหายาก ดวงตาของเขาเปล่งประกาย อีกทั้งยังก้มๆ เงยๆ มองสำรวจไม่หยุด
“ไม่มีอะไรเสียหน่อย ที่นี่เป็นเพียงคลังยาส่วนตัวของข้าเท่านั้น”
แสร้งทำท่าทางมิใส่ใจ หลังจากหลินเมิ้งหยาอธิบายจบ ปากของชิวอวี้พลันอ้ากว้างใหญ่โตเสียยิ่งกว่ามหาสมุทร
สวรรค์โปรด หลงเทียนอวี้ร่ำรวยมากขนาดไหนกันนะ หลินเมิ้งหยาจึงมีคลังยาหายากเช่นนี้ได้
ทั่วทั้งเมืองหลวงเองก็พบเห็นได้ไม่มาก
“เหนือฟ้ายังมีฟ้า น่าโมโหจริงเชียว”
ชิวอวี้ส่ายหน้า เขาวางกล่องยาลง ก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้นและเริ่มตรวจสอบยาตรงหน้า
“นี่เป็นเพียงยาส่วนหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้ข้าแบ่งยาออกเป็นสามส่วน หากเจ้าตรวจสอบแล้วว่าไม่มีปัญหา เช่นนั้นพวกเราจะเริ่มลงมือทันที”
หลินเมิ้งหยาไม่คิดปกปิดรายชื่อยาที่เขียนเอาไว้เต็มโต๊ะ
สิ่งเหล่านี้มิได้เขียนเพียงรายชื่อและปริมาณยา แต่ยังระบุคุณสมบัติของยาอีกด้วย
“ละเอียดยิ่งนัก ข้ารู้พระอาการของฮ่องเต้ด
