ี เจ้าวางใจเถิด เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะทดลองยาด้วยตัวเอง”
สายตาของชิวอวี้เคร่งขรึม การร่วมมือของพวกเขาหาใช่เพียงทำให้คนไข้คนหนึ่งหายดี
แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับประโยชน์สุขของประชาราษฎร
“ท่านอ๋อง ใต้เท้าชิวมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้อยู่ในตำหนักของพระชายาหลายชั่วโมงแล้ว”
ด้านนอกตำหนักหลิวซิน พ่อบ้านเติ้งมองหลงเทียนอวี้ด้วยสายตาเคารพนับถือ
แม้จะรู้ว่าชิวอวี้มาที่นี่เพื่อรักษาอาการประชวรของฮ่องเต้ ทว่าสีหน้าของหลงเทียนอวี้กลับถมึงทึง พวกคนที่เดินเข้าออกตำหนักล้วนหวาดผวาเมื่อได้เห็นสีหน้าของเขา
“อืม ข้ารู้แล้ว”
หลงเทียนอวี้ซึ่งกำลังอารมณ์ไม่ดีพยายามควบคุมตัวเอง
หัวใจพยายามร้องตะโกนเตือนตัวเอง…พวกเขาทำเพื่อรักษาอาการประชวรของเสด็จพ่อ ฉะนั้นจึงเข้าไปอยู่ในห้องเดียวกัน
หากเขาเข้าไปในตำหนักหลิวซิน เช่นนั้นจะทำให้หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้ทำงานลำบาก
แต่…เขาบังคับตัวเองให้ออกจากทางเข้าตำหนักหลิวซินไม่ได้
พวกคนรับใช้ที่เดินผ่านไปผ่านมาล้วนรู้สึกหวาดกลัวท่านอ๋องจนตัวสั่น
หลายครั้งที่พวกเขาเกือบทำยาที่ถืออยู่ในมือร่วงลงพื้น
“เหตุใดประตูตำหนักหลิวซินจึงต้องปิดสนิทถึงเพียงนี้?”
คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน ราวกับว่าประตูบานนี้คืออุปสรรคที่เขาต้องการทำลาย
หลุดพึมพำออกมาโดยมิได้ตั้งใจ
“ทูลท่านอ๋อง พระชายากำชับเอาไว้เป็นพิเศษว่ายาที่ใช้ในการรักษาพระอาการประชวรของฮ่องเต้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ฉะนั้นจะรั่วไ
