หลออกไปมิได้พ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งอยากจะหัวเราะ แต่ทำได้เพียงกลั้นเอาไว้
นับตั้งแต่วันที่ท่านอ๋องก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่และกลายเป็นเจ้านายที่เขาต้องรับใช้ พ่อบ้านแห่งจวนอ๋องแห่งนี้มิเคยเห็นท่านอ๋องกระสับกระส่ายเช่นนี้มาก่อน
เพราะเหตุนี้หลินขุยจึงอ้างว่าจะออกไปเตรียมของให้ท่านอ๋อง ฉะนั้นจึงไม่อยู่รับใช้ที่นี่ในวันนี้
ถกเถียงกันค่อนวัน เพิ่งจะรู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้นี่เอง
หากรู้แต่แรก เขาไม่มีทางเปิดโอกาสให้หลินขุยหรอก
“โอ้? เหรอ? เจ้าพูดถูก ยาของเสด็จพ่อย่อมมีความสำคัญมาก เช่นนั้นข้าที่เป็นลูกควรจะเข้าไปตรวจสอบด้วยตนเอง…เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
ราวกับหาข้ออ้างให้ตัวเองเจอแล้วอย่างไรอย่างนั้น
คิ้วที่ขมวดเป็นปมของหลงเทียนอวี้คลายออก
สาวเท้าว่องไวราวกับกำลังวิ่ง ผลักประตูตำหนักหลิวซินเปิดออก
เพียงเดินเข้าไปภายใน คนที่กำลังทำงานพลันหยุดชะงักลง
หลุบตาต่ำ ไม่มีใครกล้าสบตาหลงเทียนอวี้ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองที่ยืนถลึงตาอยู่ด้านนอกสร้างภาพจำน่าหวาดกลัวต่อคนเหล่านี้มากขนาดไหน
“เฮ้อ พวกเจ้าทำต่อเถิด อย่าทำให้พระชายาต้องเสียเรื่อง”
ถอนหายใจเบาๆ หลงเทียนอวี้เก็บสายตาขึงขังของตนเอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหม่าเล็กน้อย
เขาเองก็ไม่ชินกับการถูกจ้องเช่นนี้
เหล่าบ่าวไพร่ในตำหนักพยักหน้าลง แล้วรีบลงมือทำงานอย่างว่องไว
แม้ปกติท่านอ๋องจะมิใช่คนที่สามารถรับใช้ให้ถูกใจได้ง่ายๆ แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะทำให้
