ว
“ข้าคิดว่าหยุนลั่วหาใช่คนสงบเสงี่ยมเจียมตัวไม่ เมื่อก่อนข้าได้ยินพวกแม่ครัวในโรงครัวเล่าว่าหยุนลั่วโอ้อวดว่าตนเองเป็นคนโปรดของพระสนมเต๋อเฟย ฉะนั้นจึงต้องกินโจ๊กรังนกทุกวันเพื่อบำรุงร่างกาย แถมรังนกเหล่านั้นยังเป็นรังนกเลือดอีกด้วย ข้ายังได้ยินมาอีกว่าคนที่จะได้กินรังนกเลือดในจวนมีเพียงนายหญิงและพระสนมเต๋อเฟยเท่านั้น นางจึงอ้างว่าเป็นคำสั่งของพระสนมเต๋อเฟย ดูเหมือนว่าพระสนมเต๋อเฟยจะรักและเอ็นดูนางยิ่งกว่าท่านอ๋องเสียอีก!”
ป๋ายซ่าวกล่าวเสียงดูแคลน ทั้งที่เป็นเพียงคำนินทา แต่เมื่อหลินเมิ้งหยาได้ฟัง นางกลับฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้
หากมิใช่เพราะคำพูดของป๋ายซ่าว เกรงว่านางคงจะลืมไปแล้ว
ก่อนนั้นหยุนลั่วกลายเป็นสาวใช้อันดับหนึ่งของจวนเพราะได้รับใช้พระสนมเต๋อเฟย
ตอนแรกนางคิดว่าแม่นางหยุนลั่วเป็นนางในคนสนิทจากวังหลวงของพระสนมเต๋อเฟย แต่ดูจากปฏิกิริยาของหลงเทียนอวี้แล้ว เขามองหยุนลั่วเสมือนเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
เหตุใดสาวใช้ที่เพิ่งจะได้ถวายงานรับใช้จึงกลายเป็นคนโปรดของพระสนมเต๋อเฟยได้เล่า?
“รังนกเลือดยังไม่กระไร แต่ข้าได้ยินคนงานซักล้างเล่าว่าหยุนลั่วคนนี้ได้สวมใส่เสื้อผ้าซึ่งทอจากผ้าละเอียดชั้นดี ขนาดนายหญิงของพวกเรายังมีชุดที่ทำจากผ้าชนิดนั้นเพียงสองสามชุด”
ป๋ายจื่อย่นจมูก เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกเกลียดชังหยุนลั่วเป็นอย่างมาก
คนของตำหนักหลิวซิน ไม่ว่านายหรือบ่าวล้วนเกลียดชังคนตำหนักหยาเสวียน
