ทั้งสิ้น
“ผ้าเนื้อละเอียด? ของเหล่านั้นล้วนเป็นเครื่องราชบรรณาการมิใช่หรือ ก่อนนั้นนายหญิงของพวกเราได้ผ้าเนื้อละเอียดเนื่องในวันปีใหม่มาเพียงสามชุดเท่านั้น ส่วนพระสนมเต๋อเฟยได้มาห้าชุด ดูเหมือนเหนียงเหนียงจะเอ็นดูนางมากจริงๆ”
ทั้งสามสุมหัวพูดคุยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว แต่กลับมิได้รู้สึกอิจฉาแต่อย่างใด
แม้หยุนลั่วจะได้กินของอร่อย ใส่ของดี แต่สำหรับพวกนางแล้ว นายหญิงของพวกนางสำคัญที่สุด
เพียงแค่กำไรของร้านขายยาที่ได้รับทุกเดือนก็มากเพียงพอจะทำให้พวกนางกลายเป็นเศรษฐีได้แล้ว
ชุดเพียงไม่กี่ชุดจะเทียบเท่าสิ่งที่หลินเมิ้งหยาให้พวกนางได้อย่างไร
“ป๋ายจี เจ้าจงไปนำผ้าเนื้อละเอียดที่ข้าได้รับมาหน่อยเถิด ข้าอยากดูสักหน่อย”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยพลางปิดหนังสือลง
หลินเมิ้งหยารู้สึกสงสัยมาตลอด หากฮองเฮาจับตัวพระสนมเต๋อเฟยเอาไว้ เช่นนั้นนางจะมั่นใจได้อย่างไรว่าพระสนมเต๋อเฟยตัวปลอมจะไม่เผยพิรุธ
ฮองเฮาและพระสนมเต๋อเฟยเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมานานหลายปี
บางทีฮองเฮาอาจรู้จักพระสนมเต๋อเฟยดีเสียยิ่งกว่าหลงเทียนอวี้ผู้เป็นลูกชายอีกด้วยซ้ำ
หากไม่ทันระวังแล้วถูกหลงเทียนอวี้จับได้ เช่นนั้นความพยายามที่ทำมาทั้งหมดจะไม่สูญเปล่าหรอกหรือ
หากมองอีกมุมหนึ่ง ถ้าหลินเมิ้งหยายืนอยู่ฝ่ายเดียวกับฮองเฮา เช่นนั้นเพื่อไม่ทำให้ผู้อื่นจับพิรุธได้ นางจะต้องหาคนที่รู้จักมักคุ้นกับพระสนมเต๋อเฟยเป็นอย่างดีมาเป็นตัวแทน อีกทั้งยังต้องนำคนสนิทข
